ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΗΤΕΡΕΣ “BY THE BOOK” & ΓΙΑ ΤΑ “MANUALS” ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΗΤΕΡΕΣ “BY THE BOOK” & ΓΙΑ ΤΑ “MANUALS” ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ

Όταν έγινα μητέρα έγινα, καλώς ή κακώς, πιο απόλυτη, ίσως πιο αυστηρή και σίγουρα πιο παθιασμένη με ό,τι πιστεύω, γενικά. Τώρα που ξέρω στο δέρμα μου πάνω πώς είναι να λατρεύεις έναν άνθρωπο τόσο όσο λατρεύω εγώ τη Δάφνη και να σε νοιάζει τόσο για εκείνον όσο τη νοιάζομαι, και όπως νοιάζεστε κι εσείς, φυσικά, για τα παιδιά σας, τώρα είναι που μου φαίνονται μεγάλα και φοβερά πολλές φορές ορισμένα πράγματα που παλιότερα δεν θα σπουδαιολογούσα. 

Tα manuals μητρότητας

Είμαι ένας άνθρωπος που ανέκαθεν διάβαζε πολύ και ως φυσική συνέχεια αυτού ήταν το να γίνω μια νέα μαμά “by the book”. Αυτό σημαίνει πως μελετώ αρκετά για τα θέματα που αφορούν τη μητρότητα και ύστερα προσπαθώ να κάνω πράξη στην καθημερινότητά μου όσα διαβάζω και μου φαίνονται χρήσιμα. Όπως σας έχω γράψει και στη σελίδα του about me, ειδικά κατά τη διάρκεια της πρώτης εγκυμοσύνης μου δεν σταματούσα να ψάχνω πληροφορίες σχετικά με ό,τι συνέβαινε στο σώμα μου και το πώς αναπτυσσόταν το μωρό μου μέσα μου. Ρουφούσα το ένα κατεβατό κείμενο μετά το άλλο, μετά τα διασταύρωνα και κρατούσα σημειώσεις που διάβαζα συχνά πυκνά για να θυμάμαι και να εμπεδώνω όσα είχα μάθει.

Ξέρετε, ενώ τώρα είμαι μεγάλη οπαδός των φυσικών τρόπων και μεθόδων γενικότερα, ανέκαθεν είχα την πεποίθηση ότι είναι προτιμότερη η καισαρική από την φυσιολογική γέννα. Επηρεασμένη και από τη μητέρα μου που γέννησε τον αδερφό μου κι εμένα μ’αυτόν τον τρόπο, όταν ήμουν νεότερη θεωρούσα σχεδόν αυτονόητο ότι έτσι θα κάνω κι εγώ.



Και ξέρετε πότε έπαψε να είναι αυτονόητο αυτό το σενάριο; Όταν ασχολήθηκα να το ψάξω, να διαβάσω και να μην ακούσω τη μαμά μου η οποία, καλοπροαίρετα βέβαια, με προέτρεπε προς εκείνη την κατεύθυνση. Όταν έμαθα τι θαυμαστά κι απίστευτα συμβαίνουν στα κορμιά της δυάδας μαμάς-βρέφους, που σαν δυο σώματα με ίδια ψυχή (χμμ, ίσως όντως είναι δύο σώματα με μία ψυχή…) προσαρμόζουν όλες τους τις λειτουργίες για να εστιάσουν στο μεταξύ τους δέσιμο, εκείνες τις στιγμές της πρώτης γνωριμίας τους.

Όταν έμαθα τι είναι το skin-to-skin. Εσείς ξέρατε, ας πούμε ότι με αυτή την επαφή των γυμνών δερμάτων το μωρό μετά τη γέννα δεν χρειάζεται θερμοκοιτίδα (και άρα απομάκρυνση από το μόνο σημείο αναφοράς του, τη μαμά του, τις πρώτες του ώρες στον κόσμο); Η θερμοκρασία του στέρνου της μαμάς ανεβαίνει για να ζεστάνει το μωρό κι η θέση του είναι αποκλειστικά στην αγκαλιά της. Εγώ πάντως δεν το ήξερα.

Δεν ήταν πια αυτονόητο όταν διάβασα και έμαθα για τη λειτουργία των ορμονών μας, όταν συνειδητοποίησα το έργο της φύσης, το πλάνο της, τον σχεδιασμό της και τη σοφία του. Όταν κατάλαβα πως από άποψη ανάρρωσης απλά δεν συγκρίνεται ο ένας τρόπος τοκετού με τον άλλον, και πως από κάθε ψυχολογική άποψη η φυσιολογική γέννα ευνοεί την ψυχική γαλήνη τόσο της μαμάς όσο και του μωρού.

Όμως σ’αυτή την ανάρτηση δεν θέλω να σας παρουσιάσω επιστημονικά δεδομένα, θέλω απλά να εξηγήσω πως αν δεν είχα ψάξει για τα θέματά μου κι αν δεν είχα ενδιαφερθεί, αναρωτηθεί, αγχωθεί, αμφισβητήσει, ξενυχτήσει μελετώντας προσεκτικά, θα είχα λάβει αποφάσεις στηριγμένες στις δοξασίες άλλων που θα τις μετάνιωνα μια ζωή. Και δεν θα είχα ζήσει την υπέροχη γέννα που έζησα, και δεν θα ήμουν “εγώ” μέσα σ’αυτό, θα ένιωθα πως δεν μου ανήκε και πως κάποιος μου πήρε τον τρόπο μου και το όνειρό μου και ό,τι δικαιωματικά δικαιούμουν να ζήσω.

Αν δεν είχα μάθει σχεδόν ό,τι υπήρχε για να μάθει κανείς για τον θηλασμό, θα είχα ακούσει εκείνη την απίστευτη μαία στην κλινική που γέννησα και που τη ρώτησα ένα βράδυ “μα σίγουρα είναι εντάξει να θηλάζει το μωρό συνεχόμενα για μιάμιση ώρα;” και μου είχε απαντήσει “εεεμ, εσύ ήθελες να θηλάσεις!”. Θα είχα δώσει συμπλήρωμα νομίζοντας ότι δεν έχω αρκετό γάλα (ενώ είχα πρωτόγαλα, που ισούται με υγρό χρυσάφι για την υγεία του μωρού) και θα είχα καταλήξει πιθανότατα με ένα (ή και περισσότερα, ή και όλα) από τα παρακάτω: φτωχή παραγωγή, μωρό με σύγχυση θηλών, μωρό που δεν έχει την υπομονή να μείνει στο στήθος μέχρι να χορτάσει κι άρα κλαίει κλαίει κλαίει και δεν “πιάνει” σωστά, μαστίτιδα, χάπια, καταρρακωμένη ψυχολογία και τύψεις που δεν τα κατάφερα.

Kαι φυσικά, θα είχα στερηθεί την εμπειρία του αποκλειστικού θηλασμού και όλων των συναισθημάτων και των αναμνήσεων που έζησα και που έχω και θα έχω για πάντα απ’αυτόν.

Αν δεν συνέχιζα να διαβάζω κάθε μέρα μετά τη γέννηση της Δάφνης, δεν θα ήξερα τι είναι η ενσυναίσθηση. Δεν θα ήξερα τι είναι ο δεσμός ασφαλούς προσκόλλησης με το παιδί και γιατί είναι απαραίτητο να έχουμε τέτοιον μαζί του. Δεν θα ήξερα γιατί είναι τρομερό να αφήνεις ένα μωρό να κλαίει στην κούνια του επειδή εσύ θεωρείς ότι είναι απλώς κακομαθημένο και πάει να σε χειριστεί (και μόνο που υπονοώ ότι ορισμένες μητέρες πιστεύουν ότι όντως τα νεογέννητά τους προσπαθούν να τις χειριστούν συγχύζομαι!). Δεν θα ήξερα περί κολικών, περί διατροφής και θα έμπαινα στις ομάδες μαμάδων του Facebook και θα ρωτούσα κι εγώ ερωτήσεις όπως “με τι να ξεκινήσω το 3,5 μηνών μωρό μου τις στερεές τροφές, με ρυζάλευρο αυτής της εταιρείας ή με φρουτόκρεμα – σκόνη της άλλης”;

Δεν είμαι ο φωτεινός παντογνώστης. Δεν θέλω να με θεωρήσετε ξερόλα. Δεν είμαι το εξυπνότερο κορίτσι της Γης και δεν είμαι ούτε γιατρός, ούτε μαία, ούτε ψυχολόγος, ούτε δικαστής να κρίνω τι κάνουν οι άλλοι και συγκεκριμένα οι άλλες μητέρες. Όμως αυτό το κλισέ, πως “η καθεμιά κάνει το καλύτερο που μπορεί για το παιδί της”, όταν δεν έχει μπει ποτέ στη διαδικασία να ασχοληθεί και να ψάξει οτιδήποτε, όχι, δεν το πιστεύω.

Δεν πιστεύω με τίποτα πως εν έτει 2018 και με Internet σε κάθε γωνιά του πλανήτη δικαιολογείται να μην είμαστε ενημερωμένες σε ό,τι αφορά το ίδιο μας το σπλάχνο, το γέννημα του κορμιού μας, κι όμως να θεωρείται πως είμαστε εντάξει γιατί “ο καθένας κάνει ό,τι καταλαβαίνει”.

Όχι. Αν αυτό που καταλαβαίνει μια μαμά είναι να ακούσει οποιονδήποτε εντελώς χωρίς σχέση και απόμακρο από την πραγματική ουσία της μητρότητας (που για μένα τουλάχιστον είναι το να επιλέγεις να προσφέρεις ό,τι υγιεινότερο για το σώμα και την ψυχή του παιδιού) και να μην ψάξει η ίδια, μόνη της, όσα την ενδιαφέρουν, πέφτοντας σε χίλιες δυο παγίδες και κάνοντας χίλια δυο λάθη στην ανατροφή του, τότε όχι, να μην κάνει ό,τι καταλαβαίνει. Καλύτερα αργά παρά ποτέ, να καθίσει να διαβάσει!

Στο τελευταίο μου άρθρο για τον παιδοκεντρισμό, μια μαμά μου έγραψε πως βαρέθηκε τα “manuals” μητρότητας και πως η Ψυχολογία έχει “βγάλει” πολλές μεθόδους ανατροφής που την κουράζουν και πως θεωρεί ότι κάθε μητέρα μεγαλώνει το παιδί της με βάση τους χαρακτήρες τους, το περιβάλλον τους, “ακόμα και με βάση τον καιρό, που λέει ο λόγος”. Ναι μου είπε πως, έστω κι αν ο λόγος το λέει, καλό είναι να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με βάση τον καιρό. Τα φεγγάρια, που λέει κι ο λαός, σκέφτηκα…



Της είπα πως εγώ δεν βαρέθηκα τα manuals, αντίθετα βαρέθηκα να βλέπω ελαττωματικούς ψυχισμούς στα παιδιά τριγύρω μου. Παιδιά μπερδεμένα, ανασφαλή, βίαια, χωρίς ευαισθησία, που ανατράφηκαν σε σπίτια ανάλογα με τα “φεγγάρια” της μητέρας τους που δεν ασχολήθηκε ποτέ να διαβάσει ένα manual, μια εμπεριστατωμένη άποψη, ένα μεγάλο άρθρο μέχρι το τέλος του. Παιδιά που δεν ξέρουν από όρια. Παιδιά που δυστυχώς, σύντομα θα βρεθούν να περιστοιχίζουν τα δικά μου, αν μη τι άλλο.

Της είπα επίσης πως η τρομερά ενδιαφέρουσα επιστήμη της Ψυχολογίας δεν “βγάζει” manuals και θεωρίες όπως “βγαίνουν” νέες ταινίες και βιβλία, αντίθετα προσπαθεί να επιλύσει και να προλάβει συμπεριφορές που προδίδουν μεγάλωμα με βάση τα… φεγγάρια και όχι τα manuals.

Πως τελικά ο κόσμος και κυρίως οι μητέρες έχουν ανάγκη από το διάβασμα περισσότερων “manuals” όπως μου είπε, με περισσότερη κατανόηση και εμπέδωσή τους και με μεγαλύτερη υπευθυνότητα, γενικά.Είμαστε υπεύθυνοι για τα παιδιά που μεγαλώνουμε, για τους χαρακτήρες που αναθρέφουμε για να ενταχθούν στη μελλοντική μας κοινωνία και για την υγεία τους, φυσικά, πάνω από όλα. Δεν είναι τα manuals το πρόβλημα αυτής της κοινωνίας.

Αντιλαμβάνομαι πως, όπως σας είπα και στην αρχή, έχω γίνει αυστηρή με κάποια πράγματα. Όμως η γνώμη μου είναι πως χρειάζεται στον κόσμο μας και η αυστηρότητα, η πειθαρχία, η κρίση, η σταθερότητα στις απόψεις. Το “χύμα”, το “περίπου”, το “όπως μας βγει” και το “ό,τι τύχει” εμένα νιώθω να με τρομάζουν και να με αποσυντονίζουν.

Για τον λόγο αυτό και για όλα όσα σας έγραψα παραπάνω, εγώ θα συνεχίσω να γράφω άρθρα – manuals στο blog μου όσο κι αν κουράζω κοπέλες σαν την κοπέλα που είπε ότι μεγαλώνει τα παιδιά της με βάση τον χαρακτήρα της. Δηλαδή αν ο χαρακτήρας της ήταν βίαιος, θα ήταν πάλι ok να αναθρέφει τα παιδιά της “όπως καλύτερα μπορεί” ;

Όσες διαβάζετε το blog μου (και σας ευχαριστώ πάρα πολύ) δεν σημαίνει πως ενστερνίζεστε και ακολουθείτε ό,τι προτείνω, όμως τουλάχιστον δεν κλείσατε την πόρτα σε ένα manual που μπορεί να έκανε τη διαφορά στο σπίτι και την οικογένειά σας. Όπως έχω γράψει και στο about me, ακόμα κι αν μία από εσάς βοηθηθεί σε οτιδήποτε μέσα από αυτή τη μικρή γωνία του Internet που χρησιμοποιώ με το Stunning Mommying, θα θεωρήσω το blog πετυχημένο. Θα ήταν για μένα πολύ μεγάλο πράγμα.

Καλή σας συνέχεια!

 



2 thoughts on “ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΗΤΕΡΕΣ “BY THE BOOK” & ΓΙΑ ΤΑ “MANUALS” ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ”

  • Μαράκι μου το άρθρο σου χείμαρρος και σε καταλαβαίνω γιατί και εγώ έχω δεχτεί κριτική για επιλογές που έχω κάνει στο μεγάλωμα των παιδιών μου και έχω θυμώσει και εγώ.
    Η μεγαλύτερη αλήθεια είναι ότι όταν καταρτίζεσαι σε κάτι σίγουρα δε θα σου βγει σε κακό.
    Επιβάλλεται να διαβάζουμε και είτε να αμφισβητούμε είτε να αποδεχόμαστε αυτό που διαβάζουμε.
    Εγώ προσωπικά θεωρώ το blog σου ένα από τα πιο έγκυρα και χρήσιμα blogs για τη μητρότητα. Γράφεις πάντα τεκμηριωμένα και το επίπεδο που διατηρείς στα άρθρα σου είναι πολύ υψηλό. Και έτσι να συνεχίσεις!

Leave a Reply

Your email address will not be published.