ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΤΟ ΜΩΡΟ ΣΑΣ ΝΑ (ΞΑΝΑ)ΚΟΙΜΗΘΕΙ ΜΕ ΑΠΑΛΑ & ΡΥΘΜΙΚΑ ΧΤΥΠΗΜΑΤΑΚΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΣΗΚΩΣΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΝΙΑ ΤΟΥ

ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΤΟ ΜΩΡΟ ΣΑΣ ΝΑ (ΞΑΝΑ)ΚΟΙΜΗΘΕΙ ΜΕ ΑΠΑΛΑ & ΡΥΘΜΙΚΑ ΧΤΥΠΗΜΑΤΑΚΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΣΗΚΩΣΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΝΙΑ ΤΟΥ

Το να ξυπνάει ένα μωρό δύο, τρεις, πέντε και έξι φορές κάθε βράδυ μπορεί να αποτελέσει πραγματικό πρόβλημα για ολόκληρη την οικογένεια και ειδικά για εκείνον που το ξανακοιμίζει κάθε φορά. Τα μωρά που θηλάζουν ηρεμούν και επιστρέφουν στον ύπνο τους στο στήθος, αλλιώς οι συνηθέστεροι τρόποι για να ξανακοιμηθούν είναι με λίγο γάλα από το μπουκάλι τους (κάποια χρειάζεται ακόμα και να φάνε!), με πιπίλα (αν ξύπνησαν επειδή τους έφυγε), ή στην αγκαλιά, με κούνημα, νανούρισμα κλπ.

Το θέμα είναι πως σε όλους αυτούς τους τρόπους επιστροφής του μωρού στον ύπνο απαιτείται η παρουσία κάποιου που πρέπει να διακόψει τον ύπνο του πολλές φορές μες στη νύχτα, να σηκωθεί και να ασχοληθεί για όσο χρειαστεί μέχρι να ξανακοιμηθεί το παιδί θηλάζοντας, ταΐζοντας, κρατώντας την πιπίλα ή κοιμίζοντάς το «στα χέρια».

Για τις περισσότερες οικογένειες αυτό το σύστημα είναι αδύνατον να δουλέψει για πολύ καιρό. Μία μαμά που εργάζεται καθημερινά στις οκτώ το πρωί και σηκώνεται από το κρεβάτι της στις έξι και μισή δεν μπορεί να μην κοιμάται τη νύχτα για μήνες και μήνες ή ακόμα και για χρόνια (γιατί κάποια παιδιά διατηρούν τη συνήθεια να ξυπνούν τη νύχτα κάθε λίγη ώρα ακόμα και για χρόνια). Το ίδιο, βασικά, ισχύει και για όσες δεν εργάζονται: ο ποιοτικός βραδινός ύπνος είναι προϋπόθεση για την καλή μας υγεία και την ψυχολογία μας και όχι υπερβολική απαίτηση μίας μητέρας που κάποιος θα χαρακτήριζε φυγόπονη.

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ

Εδώ θα ήθελα να σημειώσω και με συγχωρείτε για την παρεμβολή της προσωπικής μου γνώμης, πως δεν μπορώ καν να έρχομαι σε συζήτηση με ανθρώπους που υποστηρίζουν πως «αν δεν είσαι διατεθειμένη να ξυπνάς εφτά φορές κάθε βράδυ σε κάθε ηλικία του παιδιού (γιατί εννοείται πως δεν μιλάμε για τα νεογέννητο που είναι φυσιολογικό και θεμιτό να ξυπνούν για να πιουν το γάλα τους), τότε να μην το έκανες γιατί δεν είσαι καλή μητέρα!».

Δηλαδή, πραγματικά. Δεν μπορώ να έρχομαι σε συζήτηση και να πέφτω σε επίπεδα χαμηλότερα κι από το τελευταίο υπαρκτό.

Έχω υπάρξει μάρτυρας σε online επίθεση εναντίον μαμάς από άλλη μαμά, η οποία της είπε πως δεν ήταν άξια για να γίνει μάνα γιατί η πρώτη υποστήριξε πως άφησε δύο-τρία βράδια το 6 μηνών μωρό της να κλάψει για λίγο στην κούνια του (συγκεκριμένα, για 10’!) πριν πάει κοντά του, σε μία της προσπάθεια να του μάθει να χαλαρώνει μόνο του και να ξανακοιμάται μόνο του.

Δεν οδεύουμε πουθενά λαμπρά ως κοινωνία αν θεωρούμε φυσιολογικό φαινόμενο τέτοιες απίστευτες προσβολές από αγνώστους, όταν σε ένα θέμα μητρότητας αναφέρουμε απλά τη δική μας εμπειρία και το τι δουλεύει για το δικό μας, συγκεκριμένο, μωρό. Και όχι, η λύση δεν είναι να μην λέμε την εμπειρία μας για να μην μας κατηγορήσει κάποιος με αντίθετη άποψη και να μην τσακωθούμε, γιατί πρώτον, στερούμε την ευκαιρία από κάποιον τρίτο να βοηθηθεί όντως και δεύτερον, έτσι περνάει «το δικό τους» σε όλα αυτά τα αρπακτικά πίσω από τα ευκόλως υβριστικά πληκτρολόγια.

Όχι λοιπόν, κανένας άνθρωπος δεν αξίζει να ξυπνάει εφτά φορές από τον ύπνο του κάθε βράδυ. Κι αυτό δεν τον καθιστά κακό γονέα, τον καθιστά απλά άνθρωπο, με ανθρώπινο οργανισμό και ανθρώπινες ανάγκες που ναι μεν αγαπά το παιδί του και δεν αντέχει να το βλέπει να δυσφορεί, αλλά δεν παραγκωνίζει και τη διατήρηση των λογικών του, από ένα σημείο και μετά.

Με αυτά δεν υπονοώ πως συμφωνώ με το να αφήνονται τα παιδιά να κλαίνε σπαρακτικά με τις ώρες, μόνα μες στα σκοτάδια. Εννοώ αποκλειστικά και μόνο όσα είπα παραπάνω: κι εκείνη η μητέρα δεν άφησε το παιδί της παρά για 10′. Απλά αντιλαμβάνομαι την κούραση των γονιών που τα παιδιά τους ξυπνάνε πολύ (γιατί τη βιώνω και η ίδια) και την ανάγκη τους να δοκιμάσουν τρόπους περιορισμού του φαινομένου, όταν εκείνα είναι ηλικιακά έτοιμα για να είναι το όποιο εγχείρημα, αν μη τι άλλο, ασφαλές για εκείνα.

ΠΙΣΩ, ΛΟΙΠΟΝ, ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΜΑΣ

Σ’αυτό το άρθρο θα μελετηθεί ένας εύκολος τρόπος να βοηθήσουμε το μωρό μας να ξανακοιμηθεί στην κούνια του χωρίς να πρέπει να το σηκώσουμε για να το θηλάσουμε ή να το κοιμίσουμε στα χέρια. Αυτός ο τρόπος γνωρίζει μεγάλη επιτυχία σε ένα ευρύ κοινό ευχαριστημένων γονιών του εξωτερικού κυρίως που δεν το πιστεύουν πως κατάφεραν έτσι απλά να μάθουν στο παιδί τους να ξανακοιμάται μόνο του χωρίς δάκρυα, και δεν είναι άλλος από μερικά πολύ απαλά (και εντελώς ανώδυνα, εννοείται) «χτυπηματάκια» στο πλάι στο κορμάκι τους, με συγκεκριμένο τρόπο, συχνότητα και ρυθμό.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΟΙΜΙΖΩ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΧΩΡΙΣ ΔΑΚΡΥΑ;

Κοιμίζω το μωρό μου χωρίς δάκρυα είναι ο αντίθετος τρόπος επανακοιμίσματος του παιδιού από τον τρόπο κοίμησης με δάκρυα. Ο τρόπος κοίμησης χωρίς δάκρυα σημαίνει πως, όταν το μωρό ξυπνήσει τη νύχτα, εφαρμόζουμε οποιοδήποτε τρόπο παρηγοριάς για το μωράκι μας υπάρχει πηγαίνοντας από πάνω του, χωρίς όμως να το σηκώσουμε από την κούνια του. Ο τρόπος κοίμησης με δάκρυα, από την άλλη, περιλαμβάνει μεθόδους που περικλείουν το να αφήνει κανείς το μωρό να κλαίει στην κούνια του, αν είναι σίγουρος πως δεν χρειάζεται πραγματικά κάτι (γάλα, αλλαγή πάνας, δεν κρυώνει και δεν ζεσταίνεται) , και να μην επεμβαίνει καθόλου πηγαίνοντας κοντά του, μέχρι να το πάρει ο ύπνος.



ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΡΕΦΙΚΟ ΥΠΝΟ

Τα μωρά, όπως και εμείς οι ενήλικοι, διανύουν περιόδους βαθύτερου και ελαφρύτερου ύπνου όσο κοιμούνται. Εμείς ως ενήλικοι, αν τυχόν ξυπνήσουμε κατά τη διάρκεια της νύχτας, έχουμε την ικανότητα (οι περισσότεροι) να ξανακοιμόμαστε απ’ευθείας: ξέρουμε πώς να ξαναβάλουμε τον εαυτό μας για ύπνο. Θα αλλάξουμε πλευρό και θα ξανακοιμηθούμε τόσο γρήγορα, που ούτε καν θα το θυμόμαστε την επόμενη μέρα. Τα μωρά όμως στην πλειονότητά τους δεν έχουν την ικανότητα να γυρίσουν μόνα τους στην πρότερη κατάσταση του ύπνου και ξυπνώντας αισθάνονται μεγάλη ανησυχία, φόβο και μοναξιά: έτσι κλαίνε καλώντας μας κοντά τους να τα παρηγορήσουμε για να χαλαρώσουν και να ξανακοιμηθούν.

Ο στόχος της εκπαίδευσης ύπνου χωρίς δάκρυα (που περιγράφηκε παραπάνω το τι σημαίνει) είναι να κάνει τα βρέφη να μην χρειάζονται την παρέμβαση της μαμάς ή τους μπαμπά για να ξανακοιμηθούν. Ο σκοπός της είναι να μάθει στα μωρά να μην φοβούνται να βρεθούν μόνα στο κρεβατάκι τους και να τα εκπαιδεύσει ώστε να είναι σε θέση απλά να ξανακοιμηθούν χωρίς να πρέπει να θηλάσουν, να ταϊστούν ή να κοιμηθούν στα χέρια των γονιών τους ή άλλου.

Το πότε ένα βρεφάκι είναι έτοιμο να κατακτήσει κάτι τέτοιο, το να κοιμάται δηλαδή καθ’όλη τη διάρκεια της νύχτας κι αν ακόμη ξυπνήσει, να μπορεί να ξανακοιμηθεί μόνο του, πραγματικά είναι εντελώς σχετικό και διαφέρει πολύ από παιδί σε παιδί. Υπάρχουν βρέφη που κοιμούνται πολλές ώρες συνεχόμενα από 40 ημερών, υπάρχουν άλλα που το κατακτούν αυτό με την έναρξη των στερεών, ωστόσο κάποια δεν το καταφέρνουν ακόμα και για χρόνια μετά τη γέννησή τους.

Η αλήθεια είναι πως δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά αν δεν θέλουμε να είμαστε επεμβατικοί στους ρυθμούς του δικού μας μωρού (που καλό είναι να μην θέλουμε να είμαστε επεμβατικοί στους ρυθμούς του δικού μας μωρού). Κατά πάσα πιθανότητα δεν θα βρούμε μη επεμβατικό τρόπο, δηλαδή χωρίς δάκρυα, για να κοιμάται όλη τη νύχτα ένα μωρό που μέχρι χθες ξυπνούσε εφτά φορές κάθε βράδυ. Μπορούμε όμως άφοβα να δοκιμάζουμε μεθόδους που να βοηθούν στον περιορισμό του φαινομένου και τα καλά νέα είναι πως, τέτοιες μέθοδοι, υπάρχουν πολλές.

Μπορείτε να κάνετε μία σχετική αναζήτηση στο internet, χρησιμοποιώντας τις λέξεις-κλειδιά “no cry sleep training/solution”.

Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΑΠΑΛΩΝ «ΧΤΥΠΗΜΑΤΩΝ»

Μία τέτοια μέθοδος, λοιπόν, είναι και η μέθοδος των απαλών «χτυπημάτων», σε δική μου μετάφραση από τον αγγλικό όρο “pat pat to sleep”.

Αυτή η μέθοδος στηρίζεται σε απλά, πολύ απαλά αλλά σταθερά «χτυπηματάκια» στο κορμάκι του μωρού και σ’ αυτά τα “χτυπηματάκια” ορκίζονται πάρα πολλοί γονείς που υποστηρίζουν ότι βοήθησαν το μωρό τους να σταματήσει να κλαίει μετά το ξύπνημά του και να χαλαρώσει αρκετά ώστε να ξανακοιμηθεί χωρίς να χρειαστεί εκείνοι να το σηκώσουν από την κούνια.

ΠΩΣ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΕΤΕ ΑΥΤΑ ΤΑ «ΧΤΥΠΗΜΑΤΑΚΙΑ»

Προσπαθήστε, μανούλες, να αντισταθείτε στη λαχτάρα σας να πάρετε το μωρό στην αγκαλιά σας όταν ξυπνήσει κλαίγοντας για να το καθησυχάσετε. Ο τρόπος καθησυχασμού αυτός από ένα χρονικό σημείο και ύστερα δεν οδηγεί κάπου, διότι ουσιαστικά διαιωνίζετε την ανάγκη του μωρού προς το πρόσωπό σας για να μπορεί να κοιμηθεί.

Όταν λοιπόν το μωράκι σας ξυπνήσει τη νύχτα, πηγαίνετε κοντά του και σταθείτε πάνω από την κούνια του. Μην το φωνάξετε με το όνομά του, μην του τραγουδήσετε, μην ανοίξετε κουβεντούλα λέγοντας ας πούμε «τι έχεις καρδούλα μου, γιατί μου ξύπνησες μωρό μου;». Μην ανοίξετε τα φώτα, μην κάνετε φασαρία. Θυμηθείτε πως δεν θέλετε να το ξε-ξυπνήσετε εντελώς, θέλετε να το χαλαρώσετε, να το κάνετε να σταματήσει να κλαίει, να ηρεμήσει και να ξανακοιμηθεί.

Καθώς το μωρό θα κλαίει, προσπαθήστε να το γυρίσετε ώστε να ξαπλώσει στο πλάι, με το προσωπάκι του να κοιτάζει στην αντίθετη κατεύθυνση από εκεί όπου βρίσκεστε εσείς. Δεν θέλετε να σας δει και πολύ το μωρό, γιατί τότε είναι που σίγουρα θα σας απλώσει χεράκια και θα σας κοιτάξει ικετευτικά με τα κλαμένα ματάκια του για να το πάρετε αγκαλιά: κι εσείς θα λυγίσετε, εννοείται, όπως άλλωστε θα λύγιζα (και λυγίζω, κάθε βράδυ!) κι εγώ.

Τοποθετήστε το ένα χέρι σας πάνω στον ώμο και το άλλο πάνω στον γοφό του μωρού και, ενώ εκείνο κλαίει, ξεκινήστε να δίνετε απαλά αλλά αποφασιστικά «χτυπηματάκια» πάνω στην πάνα ή στον γοφό του. Μην αφήσετε το μωρό να γυρίσει ανάσκελα ή μπρούμυτα, προσπαθήστε να το διατηρήσετε ξαπλωμένο στο πλάι. Διαλέξτε εσείς τον ρυθμό που νομίζετε ή βλέπετε ότι ηρεμεί το μωρό. Άλλα μωρά θέλουν έντονο, γρήγορο ρυθμό στα “χτυπηματάκια”, άλλα πιο αργό. Όπως και να’ χει πάντως φροντίστε τα “χτυπηματάκια”να είναι ρυθμικά: να μιμούνται ας πούμε τους χτύπους της καρδιάς σας ή μετρήστε από μέσα σας για να μπορέσετε να διατηρήσετε τα “χτυπηματάκια” σταθερά σε συχνότητα.

Μπορείτε να προσπαθήσετε να καλύψετε το κλάμα του μωρού με ένα δικό σας παχύ και μακρόσυρτο «σσσς» χωρίς να μιλάτε ή να τραγουδάτε στο παιδί, όπως είπαμε παραπάνω.

Εναλλακτικά μπορείτε να εφαρμόσετε «χτυπηματάκια» και στον ώμο του μωρού, εναλλάξ με εκείνα στον γοφό ή στην πάνα, και πάλι ρυθμικά με συγκεκριμένη συχνότητα.

Αν το κλάμα του μωρού σας αρχίσει να γίνεται ηπιότερο με τα “χτυπηματάκια”, συγχαρητήρια, μόλις βρήκατε ένα τρόπου καθησυχασμού που δουλεύει για εκείνο! Καθώς νιώθετε το παιδί να ηρεμεί με τα «χτυπηματάκια» κι αρχίζει να χαλαρώνει, συνεχίστε τις κινήσεις σας σε πιο αργό ρυθμό τώρα και σταματήστε να χτυπάτε όταν το μωρό σταματήσει τελείως να κλαίει, αφήνοντας ωστόσο τα χέρια σας πάνω του και ακίνητα για μερικά δευτερόλεπτα.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΩ ΑΜΕΣΩΣ ΣΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΚΛΑΙΕΙ;

Σύμφωνα με την τεχνική για «χτυπηματάκια» Masada (Masada Pat Pat), για μωρά κάτω των 6 μηνών θα πρέπει να περιμένετε 10’ γκρίνιας ή 2’ κλάματος πριν πάτε στην κούνια, ενώ αν μιλάμε για μεταμεσονύχτιο ξύπνημα ο χρόνος της απλής γκρίνιας πριν πάτε πρέπει να είναι 20’ και πάλι 2’ αν το μωρό κλαίει.

Για μωρά των 6 μηνών, ο χρόνος αναμονής πριν πάτε στην κούνια παραμένει στα 10’ ή 20’ λεπτά αν το μωρό απλά γκρινιάζει ενώ αν κλαίει αυξάνεται κατά 2’ για κάθε φορά που θα χρειαστεί να επαναλάβετε τη διαδικασία για μέχρι συνολικά 10’.

MASADA PAT PAT

Σ’αυτή τη μέθοδο «χτυπημάτων», υποστηρίζεται πως τα πρώτα χτυπηματάκια πρέπει να γίνονται εναλλάξ στον ώμο και στον γοφό του γυρισμένου στο πλάι μωρού σε πολύ γρήγορο ρυθμό. Τα χτυπήματα αυτά πρέπει να είναι 100 στον αριθμό.

Μετά τα πρώτα 100 χτυπήματα ακολουθούν άλλα 50 πιο αργά, αυτή τη φορά μόνο στον γοφό του μωρού. Προς το τέλος αυτών των 50, ο ρυθμός χαμηλώνει ακόμα περισσότερο ώσπου σταματούν.

Το μωρό τότε πρέπει να επιστραφεί στην αρχική του ύπτια θέση (για την αποφυγή του Συνδρόμου Αιφνίδιου Θανάτου) και η μητέρα ή ο πατέρας να αποχωρήσουν από το δωμάτιο, ακόμα κι αν το μωρό συνεχίζει να κλαίει. Αν το μωρό κλαίει η διαδικασία ξεκινά από την αρχή: γκρινιάζει ή κλαίει κανονικά; Μπαίνουμε στο δωμάτιο και επαναλαμβάνουμε την τεχνική μετά από το πέρασμα της ανάλογης ώρας.

ΠΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΑΝ ΤΟ ΜΩΡΟ ΓΚΡΙΝΙΑΖΕΙ ‘Η ΚΛΑΙΕΙ;

Σύμφωνα ξανά με το Masada Pat Pat, ως γκρίνια ορίζεται το διακεκομμένο κλάμα του μωρού που αρχίζει, σταματάει και μετά από λίγο ξαναρχίζει σε ένταση όμως σχετικά ήπια, σαν το παραπονεμένο νιαούρισμα γάτας ή σαν θυμωμένο νιαούρισμα γάτας.

Αν το κλάμα είναι συνεχόμενο και δυνατό σε ένταση και το παιδί αρχίζει να μην μπορεί να πάρει καλές ανάσες και να ακούγεται υστερικό (!!) τότε θεωρούμε πως κλαίει πραγματικά και τότε είναι που πρέπει να επέμβουμε σχετικά άμεσα (2’) την πρώτη φορά που θα ξυπνήσει το μωρό μες στη νύχτα και για τις επόμενες φορές να περιμένουμε από 2 ακόμα λεπτά πριν το πλησιάσουμε για να εφαρμόσουμε την τακτική. Τα λεπτά αυτά αν και φαίνονται μία ολόκληρη αιωνιότητα για τη μητέρα που ακούει το παιδί της να κλαίει, αν και μόνο δύο,  είναι απαραίτητα για την επιτυχία της μεθόδου.

Η μέθοδος υποστηρίζει πως η γκρίνια μπορεί και να σταματήσει μόνη της αν δώσουμε στο μωρό την ευκαιρία να προσπαθήσει να ξανακοιμηθεί μόνο του ενώ το κλάμα για 2’ ή και για 10’, είναι στην πραγματικότητα εντελώς ακίνδυνο για το μωρό τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Σύμφωνα με το Masada Pat Pat αξίζει τον κόπο η προσπάθεια εφαρμογής της παραπάνω τακτικής διότι έχει μάθει σε εκατοντάδες μωρά να ηρεμούν, τελικά μόνα τους, χωρίς να χρειάζονται πάντα κάποιον να τα κοιμίσει.

Υποστηρίζεται πως μ’ αυτόν τον τρόπο το παιδί δεν καταλαβαίνει πως είναι η μητέρα του εκεί και το παρηγορεί γιατί δεν τη βλέπει και δεν την ακούει πολύ, μόνο ίσως την οσφραίνεται, πάντως δεν ξε-ξυπνάει εντελώς λόγω της παρουσίας της. Έτσι, σύντομα μαθαίνει τον τρόπο να αποκοιμιέται και χωρίς εκείνη όταν ξυπνάει τη νύχτα.

ΝΑ ΕΠΙΜΕΙΝΩ ΑΝ ΤΟ ΜΩΡΟ ΔΕΝ ΗΡΕΜΕΙ;

Αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από τη δική σας ιδιοσυγκρασία. Κάθε άνθρωπος έχει άλλη αποφασιστικότητα, κίνητρο, υπομονή, επιμονή, ψυχική δύναμη.

Προσωπικά, ας πούμε, λυγίζω πολύ εύκολα και παρατάω με αστεία γρήγορη ταχύτητα όποια προσπάθεια νυχτερινού απογαλακτισμού τυχαίνει να κάνω κατά περιόδους, έχοντας αποφασίσει να κάνω κάτι τέτοιο σε ώρα που απλά, νύσταζα πάρα πολύ και έψαχνα μια λύση. Άλλες μητέρες όμως σίγουρα επιμένουν περισσότερο από εμένα και καλά κάνουν! Εκείνες μπορεί τελικά να ξυπνούν πολύ λιγότερο από εμένα τα βράδια ή και καθόλου.

Περισσότερες πληροφορίες (και πηγή) για το Masada εδώ, αν και στα Αγγλικά. Ίσως θελήσετε να διαβάσετε και τα σχόλια της ανάρτησης, καθότι κι εκεί απαντώνται διάφορες απορίες που προκύπτουν από τις οδηγίες της μεθόδου. Αν θέλετε κάποια διευκρίνιση ακόμα αλλά δεν γνωρίζετε Αγγλικά για να διαβάσετε το κείμενο ή τα σχόλια της ανάρτησης, θα χαρώ να βοηθήσω μεταφράζοντας αν μου γράψετε στα σχόλια παρακάτω ποια είναι η απορία σας.

Αν αποφασίσετε να δοκιμάσετε τη μέθοδο επανακοιμίσματος του μωρού με αυτά τα «χτυπηματάκια», σας εύχομαι από καρδιάς ένα δυνατό στομάχι (που χρειάζεται σε οποιαδήποτε εκπαίδευση ύπνου, ακόμα και σ’αυτές χωρίς δάκρυα!) και μια μεγάλη και καλή επιτυχία!

Περιμένω με ανυπομονησία τα σχόλια και τις εντυπώσεις σας για τη μέθοδο, ειδικά αν τη δοκιμάσετε/έχετε ποτέ δοκιμάσει έτσι ή με παρόμοιο τρόπο.



2 thoughts on “ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΤΟ ΜΩΡΟ ΣΑΣ ΝΑ (ΞΑΝΑ)ΚΟΙΜΗΘΕΙ ΜΕ ΑΠΑΛΑ & ΡΥΘΜΙΚΑ ΧΤΥΠΗΜΑΤΑΚΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΣΗΚΩΣΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΝΙΑ ΤΟΥ”

  • Η αλήθεια είναι ότι έχω ξεχάσει πια πώς είναι το θέμα του ύπνου ομολογώ… Αλλά και πάλι θυμάμαι να δοκιμάζω τα πάντα όταν ήταν μικρούλα η κόρη μου!! Δεν έχω να πω πολλά καθώς είχα ένα μωρό που κοιμόταν πολύ και έυκολα, απλά έχω να παρατηρήσω στο πέρας των χρόνων ότι τα παιδιά (όπως όλοι μας δηλ.) περνάμε περιόδους που κοιμόμαστε ευκολότερα ή και δυσκολότερα. Πάντως για την on line επίθεση πραγματικά δεν είναι ωραίο να κρίνουμε τον άλλον . Ας αρκεστούμε απλά να κάνουμε την αυτοκριτική μας 😉

    • Έχεις δίκιο Αθηνά, και τα μωρά ειδικά με τα άλματα ανάπτυξης και τα δοντάκια τους περνούν από πολλές φάσεις με τον ύπνο.
      Υπάρχουν αμέτρητα θέματα, απόψεις και λύσεις για τον βρεφικό ύπνο, προσωπικά πάντως καταλήγω στο ότι κάθε μητέρα πρέπει να κοιτάζει το δικό της, συγκεκριμένο παιδί και να φροντίζει τις ανάγκες του με τον καλύτερο τρόπο που μπορεί. Ό,τι “πιάνει” ως μέθοδος σε ένα παιδί, δεν πιάνει σε όλα και το θεωρώ λάθος να πιέζουμε ένα βρέφος προς μία κατεύθυνση που είναι ξεκάθαρο πως δεν θέλει/δεν είναι έτοιμο να ακολουθήσει.
      Σ’ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου και όσο για την online επίθεση, συμφωνώ μαζί σου ως προς το ότι ο καθένας θα έπρεπε να κάνει μόνο αυτοκριτική. Καλά που θα ήταν! Να΄σαι καλά 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published.