ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΤΡΩΕΙ: ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΩΣΤΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΤΡΩΕΙ: ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΩΣΤΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ

Περισσότερο λόγω ιδιοσυγκρασίας και ενστίκτου και λιγότερο λόγω γνώσεων, δεν θυμάμαι να έχω υπάρξει στη θέση να κυνηγάω την κόρη μου για να φάει το φαγητό της και να επιμένω ιδιαίτερα να την ταΐζω όταν δεν θέλει – όμως μπορώ να καταλάβω εν μέρει όσους το κάνουν, όπως για παράδειγμα τον άντρα μου! Για κάποιους γονείς είναι πολύ απογοητευτικό όταν το παιδί δεν τρώει το φαγητό του, αγχωτικό και δυσάρεστο. Άλλοι προσπαθούν με χίλιους τρόπους να το κάνουν να φάει: το αφήνουν να παίζει παράλληλα, να περπατάει, να βλέπει τηλεόραση, του τάζουν διάφορα, το παρακαλάνε, ανεβάζουν ολόκληρες θεατρικές παραστάσεις μπροστά του για να το κάνουν να ξεχαστεί και να ανοίξει κατά λάθος το στόμα του. Άλλοι, χειρότερα, νευριάζουν και του βάζουν τις φωνές, ή οι γονείς κατηγορούν ο ένας τον άλλον για την κατάσταση.

Τα κακά νέα είναι πως τέτοιου είδους συμπεριφορές εκτός ότι κουράζουν ψυχολογικά τους γονείς, ειδικά όταν δεν έχουν αποτέλεσμα, βλάπτουν φοβερά και το ίδιο το παιδί και τη σχέση του και με τους ίδιους και με το φαγητό. Τα καλά νέα είναι πως τίποτα από τα παραπάνω δεν χρειάζεται να συμβαίνει, γιατί τις περισσότερες φορές δεν πειράζει όταν το παιδί δεν τρώει. Το να το πιέζουμε να φάει είναι χειρότερο από το να μην φάει, τελικά.

Το Παιδί Δεν Τρώει: Αίτια & Σωστή Αντιμετώπιση - Stunning Mommying

Όταν το παιδί δεν τρώει, οι περισσότεροι γονείς ανησυχούν για την υγεία και την ανάπτυξή του μιας και όλοι ξέρουμε πως είναι η τροφή που παρέχει στα παιδιά την ενέργεια και τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζονται για να μεγαλώνουν. Ορισμένες μητέρες ορμώμενες κυρίως από την αγάπη και την αίσθηση καθήκοντος απέναντί τους, δεν μπορούν να επιτρέψουν αμαχητί στα παιδιά τους να μην φάνε – δεν τις αφήνει η συνείδησή τους. Δεν μπορούν να κάνουν ένα βήμα πίσω και να παρατηρήσουν το παιδί αντικειμενικά με ψυχραιμία και ενσυναίσθηση. Γίνονται παιδοκεντρικές. Αγνοούν τα σημάδια που προσπαθεί να τους επικοινωνήσει και δεν είναι σε θέση να καταλάβουν ότι εκείνο δεν έχει την ανάγκη ή την επιθυμία να φάει τη δεδομένη στιγμή το δεδομένο φαγητό.

Σ’ αυτό το άρθρο του blog μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τον παιδοκεντρισμό και πώς οι παιδοκεντρικές συμπεριφορές βλάπτουν το παιδί.

«Μα είναι με μία μπανάνα από το πρωί, είναι δυνατόν να μην πεινάει;», με ρωτάει ο μπαμπάς της, όταν η μικρή μας, 22 μηνών, δεν τρώει το μεσημεριανό της κι εγώ δεν επιμένω να προσπαθώ να την ταΐσω. Τον κοιτάζω χωρίς να ξέρω τι να πω ακριβώς, ξέρω όμως πως δεν μπορούμε να δίνουμε κάθε φορά στη Δάφνη να τρώει ό,τι θέλει και μόνο. Μπορεί να έχει δίκιο, να πεινάει, μπορεί και όχι – πάντως το παιδί για τους δικούς του λόγους επιλέγει να μην φάει. Δεν της αρέσει το φαγητό; Διστάζει να δοκιμάσει, αν είναι καινούριο; Νυστάζει; Είναι αφηρημένη; Ό,τι και να συμβαίνει, σκέφτομαι πως κάποιος λόγος θα υπάρχει που ο οργανισμός της δεν θέλει τροφή και πως δεν έχω κανένα δικαίωμα να παρέμβω στις εσωτερικές του διεργασίες. Η δική μου “δουλειά” είναι να μαγειρέψω ένα υγιεινό και νόστιμο πιάτο και να της το προσφέρω ενθαρρύνοντάς την να το φάει όπου και όποτε επιλέξω. Το αν θα το φάει και το πόσο θα φάει είναι δικό της θέμα – κάτι τέτοιο πιστεύω.



ΤΙ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ – ΠΟΤΕ ΝΑ ΑΝΗΣΥΧΗΣΕΤΕ ΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΤΡΩΕΙ

Κατ’αρχάς, η έννοια «δεν τρώει» είναι σχετική. Έχετε παρατηρήσει ακριβώς ποιο είναι το πρόβλημα στη δική σας περίπτωση με το παιδί σας; Κάποια παιδιά αρνούνται να δοκιμάσουν ό,τι τους είναι καινούριο (η λεγόμενη νεοφοβία), άλλα αποφεύγουν συγκεκριμένα χρώματα ή υφές – συνήθως δυσκολεύονται ιδιαίτερα στη φάση της μετάβασης από τα αλεσμένα με τα οποία ξεκινούν να τρώνε τα περισσότερα μωρά, στα μη αλεσμένα. Κάποια μωρά θέλουν να τρώνε μόνο μόνα τους, χωρίς τάισμα, και πεισμώνουν όταν δεν τα αφήνουν οι γονείς τους π.χ. για να μην λερωθούν. Άλλες φορές, το παιδί «κολλάει» σε λίγα συγκεκριμένα τρόφιμα και θέλει να τρώει μόνο αυτά ενώ δεν είναι σπάνιο και να σταματήσει απότομα να τρώει κάτι που παλιότερα έδειχνε να το απολαμβάνει. Όλες οι παραπάνω (ενοχλητικές) περιπτώσεις εμπίπτουν (εντούτοις) στα φυσιολογικά πλαίσια της διατροφικής συμπεριφοράς ενός παιδιού, ειδικά αν βρίσκεται στη νηπιακή ηλικία.

Μάθετε τα πάντα για την έγκαιρη και ασφαλή εισαγωγή των βρεφών στις στερεές τροφές, κάνοντας κλικ σ’αυτή την ανάρτηση του blog.

Αυτό που θυμάμαι έντονα τώρα είναι πως το περασμένο καλοκαίρι η Δάφνη κυριολεκτικά ζούσε με γάλα, corn flakes, φρούτα, γιαούρτι, αρακά με πατάτες, ψάρι, ρεβίθια και αγγούρι. Δεν έτρωγε τίποτα άλλο! Ούτε ζυμαρικά, ούτε λαχανικά, ούτε κρέας, τίποτα μαγειρευτό, ψητό, τίποτα. Μια και δεν ήθελα να υποκύψω στο να μαγειρεύω καθημερινά αρακά, ψάρι ή ρεβίθια (όπως ενδεχομένως να ήθελε ο άντρας μου, προκειμένου να τρώει!), τα περισσότερα μεσημέρια η μικρή έτρωγε ροδάκινα και σταφύλια. Και ειλικρινά δεν ανησυχούσα. Σκεφτόμουν πως δεν υπάρχει κανείς που μεγαλώνοντας δεν έφαγε ποτέ κανονικό φαγητό. Σκεφτόμουν πως κι εγώ η ίδια, ακόμα και σήμερα δεν τρώω ορισμένα φαγητά απλώς επειδή δεν τα συμπαθώ και δύσκολα δοκιμάζω και καινούρια τρόφιμα, όταν μου δίνεται η ευκαιρία. Ήξερα πως όλη αυτή η κατάσταση δεν μπορούσε παρά να βελτιωθεί αν απλώς την αφήναμε ως είχε και δεν το κάναμε θέμα μπροστά στο παιδί – το οποίο παρεμπιπτόντως αναπτυσσόταν παραπάνω από ικανοποιητικά και η ενέργειά του ήταν σε υψηλά επίπεδα.

Μόνο εάν το παιδί κάνει αφαγία σε τέτοιο βαθμό ώστε να παρουσιάσει παύση στην ανάπτυξή του, απώλεια όρεξης και σωματικής ενέργειας ή έλλειψη σιδήρου, τότε θεωρείται πως όντως υπάρχει λόγος ανησυχίας για την υγεία του και πρέπει οπωσδήποτε να συμβουλευτείτε τον παιδίατρό σας. Πάντως τις περισσότερες φορές συμπεριφορές όπως οι παραπάνω δεν κρατάνε για πολύ και κατά κύριο λόγο αποτελούν φυσιολογικά στάδια ανάπτυξης που τελικά ξεπερνιούνται χωρίς συγκεκριμένη αντιμετώπιση, αρκεί να μην καταπιέζουν οι γονείς το παιδί.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΡΩΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ;

Όπως θα σας γράψω και αναλυτικότερα παρακάτω, το παιδί σας μπορεί να μην τρώει για πολλούς λόγους.

  • Το παιδί απλώς δεν πεινάει – ιδιαίτερα τα μωρά και τα νήπια έχουν μικρά στομάχια που συνήθως χορταίνουν σύντομα με μικρές ποσότητες φαγητού. Επιπλέον, τα νήπια δεν αναπτύσσονται με τον γρήγορο ρυθμό που αναπτύσσονται τα μωρά, κι έτσι είναι αναμενόμενο να τρώνε αρκετές φορές λιγότερο καθώς μεγαλώνουν σε σχέση με όσο συνήθιζαν να τρώνε παλαιότερα, ως βρέφη.
  • Ίσως έχει παρατηρήσει ότι μην τρώγοντας κερδίζει το ενδιαφέρον, την προσοχή σας και πως ασχολείστε περισσότερο μαζί του.
  • Ίσως έχει συνδυάσει τη διαδικασία του φαγητού με πίεση και εκνευρισμό εκ μέρους σας.
  • Ίσως δεν έχει προλάβει να εξοικειωθεί με το συγκεκριμένο τρόφιμο που του προσφέρετε.
  • Αν του δίνετε αλεσμένα τρόφιμα, ίσως το μωρό σας να προτιμάει την τροφή σε κομμάτια.
  • Ίσως η ποσότητα φαγητού στο πιάτο του τού φαίνεται υπερβολικά μεγάλη και το συγχύζει.
  • Ίσως είναι χορτάτο ακόμη από την τελευταία φορά που έφαγε. Μπορεί και να μην είχε έντονη δραστηριότητα έκτοτε, οπότε ουσιαστικά δεν το «έκαψε» και δεν χρειάζεται να φάει άλλο.
  • Ίσως έχει μάθει πως, αν δεν φάει, θα φάει στο τέλος γλυκό, το οποίο και απολαμβάνει και προτιμά σαφώς έναντι του κανονικού φαγητού.
  • Ίσως αποσπάται η προσοχή του, αν την ώρα του φαγητού είναι εκτεθειμένο παράλληλα και σε κάποια οθόνη (τηλεόρασης, tablet, κινητού κλπ).

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ;

Ενώ δεν μπορείτε να αναγκάσετε το παιδί να φάει (και δεν θα πρέπει και να το προσπαθήσετε αυτό, για κανέναν λόγο), αλλά θα πρέπει να εμπιστευτείτε τις εσωτερικές του διεργασίες και να τις σεβαστείτε, υπάρχουν διάφοροι τρόποι με τους οποίους μπορείτε να καταστήσετε τη διαδικασία κατανάλωσης του γεύματος πιο ευχάριστη για το παιδί, ώστε να έχει περισσότερες πιθανότητες να φάει τελικά. Μήπως έχει έρθει για εσάς η ώρα για μια μικρή αλλαγή πλεύσης;

  1. Μην το πιέζετε να φάει.

Εσάς θα σας άρεσε να σας επιβάλλουν πότε, τι και πόσο θα φάτε; Στα παιδιά αξίζει σεβασμός, σε όποια ηλικία κι αν βρίσκονται. Εάν το παιδί δεν τρώει ικανοποιητικά, προσπαθήστε να χειριστείτε την κατάσταση με ψυχραιμία και να μην μεταδώσετε σε εκείνο τα αρνητικά σας συναισθήματα. Ούτε το να το επαινείτε υπερβολικά σε κάθε μπουκιά είναι υγιές. Έρευνες έχουν δείξει πως η πίεση για φαγητό στην παιδική ηλικία σχετίζεται με συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης αργότερα στη ζωή του παιδιού καθώς και με διατροφικές διαταραχές στην ενήλικη ζωή.

Το πιθανότερο είναι πως το παιδί δεν αποφεύγει το φαγητό επίτηδες, ιδιαίτερα όμως αν υποψιάζεστε ότι προσπαθεί να σας χειριστεί και ότι δεν τρώει για να εγείρει την αντίδραση και την προσοχή σας, μην υποκύπτετε. Μην του επιτρέψετε να το δει σαν παιχνίδι. Μείνετε ατάραχοι όταν δεν τρώει, ρωτήστε το μια δυο φορές αν έχει σκοπό να φάει και αν δεν έχει, αφήστε το. Ενθαρρύνετέ το να δοκιμάσει από το φαγητό του σχολιάζοντας την εμφάνισή του και όχι τη γεύση του – το αν είναι νόστιμο ή όχι θα το κρίνει για τον εαυτό του το παιδί.

Αν το παιδί δεν τρώει για να σας προκαλέσει, δοκιμάζοντας τα όρια των δυνατοτήτων του απέναντί σας (όπως είναι απόλυτα φυσιολογικό να συμβαίνει ιδιαίτερα στα νήπια) και διαπιστώσει ότι δεν σας ενοχλεί και ότι δεν το κάνετε ιδιαίτερα «θέμα» (άρα δεν έχει «πλάκα»), αργά ή γρήγορα θα σταματήσει να θεωρεί ότι αν δεν φάει θα κερδίσει το ενδιαφέρον σας. Τουλάχιστον θα έχετε αποκλείσει έναν λόγο που το παιδί δεν τρώει.

Προσέξτε, τα παιχνίδια την ώρα του φαγητού, το να κάνετε αστεία για να φάει κλπ είναι κι αυτά σημεία έξτρα προσοχής και ενδιαφέροντος απέναντί του. Το παιδί δεν πρέπει να τρώει για να πάρει ως έπαθλο την προσοχή σας και την αλληλεπίδραση μαζί σας, πρέπει να τρώει ούτως ή άλλως. Αποφύγετε να το «δωροδοκήσετε» με μία έντονα ευχάριστη αλληλεπίδραση μαζί σας, επίσης, διότι έτσι θα αποζητά την ίδια συμπεριφορά από εσάς κάθε φορά (άραγε θα είστε σε θέση ψυχολογικά και χρονικά κάθε μέρα να κάνετε κόλπα για να φάει;) και κινδυνεύετε επίσης να μην τρώει αν δεν το ταΐζετε εσείς και μόνο εσείς.



  1. Δώστε χρόνο στο παιδί.

Αν το παιδί σας είναι μωρό και έχει μόλις ή πρόσφατα ξεκινήσει να καταναλώνει στερεές τροφές, είναι βέβαιο πως η νέα κατάσταση πραγμάτων το ξενίζει. Στα περισσότερα παιδιά δεν αρέσουν οι αλλαγές και χρειάζονται χρόνο για να τις δεχτούν και να τις συνηθίσουν, οπότε βεβαιωθείτε πως αφήνετε το μωρό σας να φάει για όση ώρα θέλει – μην επιμένετε όμως να το ταΐζετε όταν δυσανασχετεί γυρίζοντας το κεφάλι από την άλλη ή κάνοντας γκριμάτσες δυσαρέσκειας. Δοκιμάστε πάλι την επόμενη φορά, και έχετε υπομονή, ψυχραιμία και πίστη!

Είναι σημαντικό να γίνει ένα ευχάριστο ξεκίνημα στη σχέση τους με το φαγητό γιατί τα παιδιά συνδυάζουν τις καταστάσεις με το συναίσθημα που τους δημιουργούν κι έτσι αποφασίζουν ποια είναι η άποψή τους για αυτές. Αν το παιδί συνδυάσει το φαγητό με  νεύρα, πίεση, φωνές, φόβο, είναι απόλυτα σίγουρο πως θα δυσκολευτεί να το συνηθίσει και να το εντάξει στη σφαίρα όσων του φαίνονται φυσιολογικά.

Αν το παιδί σας δεν είναι μωρό, και πάλι δώστε του τον χρόνο που χρειάζεται αφ’ ενός στο τραπέζι και αφ’ ετέρου για να συμπαθήσει κάποια τρόφιμα – μην αποφανθείτε αμέσως πως το παιδί δεν τρώει. Έχει δειχθεί ότι χρειάζεται να εκτεθεί ένα παιδί σε ένα τρόφιμο έως και 20 φορές μέχρι να το δεχτεί τελικά και να το καταναλώσει με δική του πρωτοβουλία και με όρεξη – οπότε επιτρέψτε στο μωρό ή το νήπιό σας να φέρει την τροφή στο στόμα του και μετά να την βγάλει μερικές φορές, αν αυτό είναι που κάνει.

Από την άλλη, έχετε πάντα στο μυαλό σας πως κάποιοι άνθρωποι λιγότερο για οργανικούς λόγους και περισσότερο λόγω χαρακτήρα, είναι επιλεκτικοί στο φαγητό (και έχουν αυτό το δικαίωμα). Δεν τρώμε όλοι από όλα, και αυτό δεν είναι πρόβλημα – πρόβλημα γίνεται μόνο όταν αποκλείουμε εντελώς από τη διατροφή μας μια ομάδα τροφίμων χωρίς να μπορούμε να «πάρουμε» τα θρεπτικά συστατικά της από αλλού.

  1. Πειραματιστείτε με διάφορες γεύσεις & υφές.

Πάντα να προσφέρετε στα παιδιά σας υγιεινές τροφές, όσο γίνεται πιο γευστικές. Αν το παιδί δεν τρώει ικανοποιητικά και είναι ακόμα μωρό, θα μπορούσατε να μελετήσετε το ενδεχόμενο να κάνετε την απαραίτητη μετάβαση από τα αλεσμένα στα μη αλεσμένα – είναι σημαντικός ο αριθμός των βρεφών που προτιμούν τα κανονικά κομμάτια τροφής από ό,τι τα αλεσμένα.

Θα μπορούσατε, επίσης, είτε έχετε μικρά παιδιά είτε μεγαλύτερα, να δοκιμάσετε να κάνετε το πιάτο τους και τον τρόπο σερβιρίσματος πιο ευχάριστο. Προμηθευτείτε σκεύη με σχέδια που τους αρέσουν και αφήστε την φαντασία σας ελεύθερη στο σερβίρισμα, σχηματίζοντας με την τροφή σχήματα ή φατσούλες, για παράδειγμα, όπως δείχνει μία αγαπημένη blogger, η Πωλίνα από το Mama’s Warm Nest, σ’αυτή τη φωτογραφία.

Μην γεμίζετε το πιάτο του παιδιού με φαγητό, διότι μπορεί να αποτελεί υπερβολικό ερέθισμα για εκείνο. Ξεκινήστε σερβίροντας μια μικρή ποσότητα φαγητού και συμπληρώστε κατ’ απαίτηση του παιδιού.

  1. Τηρήστε μία ρουτίνα φαγητού & μην προσφέρετε εναλλακτικά γεύματα.

Η ύπαρξη συγκεκριμένων ωρών για τα γεύματα και τα σνακ του παιδιού (και η τήρησή τους) καθιστά την κατανάλωση τροφής προβλέψιμη από το παιδί δίνοντάς του περισσότερες πιθανότητες να φάει όντως. Μην το αφήνετε να τρώει όποτε να’ναι. Καλό είναι τα παιδιά να καταναλώνουν 3 γεύματα και 2 μικρά σνακ ημερησίως – με αυτόν τον τρόπο, ακόμα κι αν το παιδί «χάσει» ένα γεύμα επειδή δεν ήθελε να φάει, θα αναπληρώσει εν μέρει τα θρεπτικά του συστατικά και την ενέργεια μέσα από το σνακ που θα ακολουθήσει. Μην ξεχνάτε να προσφέρετε και νερό στο παιδί ενδιάμεσα των γευμάτων και των σνακ.

Σε αυτό το σημείο βρίσκεται ίσως η πιο σημαντική συμβουλή του άρθρου: αντισταθείτε στον πειρασμό να προσφέρετε εναλλακτική τροφή στο παιδί όταν δεν τρώει το γεύμα του, καθότι έτσι ενισχύεται η επιλεκτική κατανάλωση φαγητού από το ίδιο και η κατάσταση δεν θα βελτιωθεί. Όσο δύσκολο κι αν φαίνεται σε κάποιους γονείς, είναι προτιμότερο να επιτρέψετε στο παιδί να μην φάει και να σηκωθεί από το τραπέζι νηστικό παρά να του προσφέρετε κάτι άλλο που ελπίζετε ότι θα φάει.



Φροντίστε πάντα στο τραπέζι σας, συνοδευτικά στο γεύμα που έχετε ετοιμάσει, να υπάρχει και κάτι που να μπορεί να φάει το παιδί αν όντως πεινάει αλλά δεν θέλει να φάει το συγκεκριμένο φαγητό που του είναι διαθέσιμο. Αν το παιδί δεν τρώει, μια φέτα ψωμί θα του δώσει την απαραίτητη ενέργεια λόγω υδατανθράκων, λίγο τυρί θα του προσφέρει πρωτεΐνη, ενώ λίγη σαλάτα βιταμίνες.

Προσπαθήστε το παιδί να παραμένει στο τραπέζι μέχρι να τελειώσουν και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας το φαγητό τους, ακόμα κι αν το ίδιο δεν τρώει. Με τον τρόπο αυτό μαθαίνει καλούς τρόπους κι επίσης έχει περισσότερες πιθανότητες να φάει αν αλλάξει γνώμη, καθώς το φαγητό θα βρίσκεται ακόμα στη διάθεσή του.

Μην αφήνετε το παιδί, τέλος, να στέκεται ή να περπατάει την ώρα που τρώει. Θα πρέπει να κάθεται στο καρεκλάκι του. Όσο περπατάει και «κάνει βόλτες», τόσο πιθανότερο είναι να εντοπίσει στο περιβάλλον του κάτι που θα του αποσπάσει την προσοχή και θα κόψει την όρεξή του.

  1. Μη δωροδοκείτε το παιδί για να φάει…

…επίσης μην το εκβιάζετε και μην το τιμωρείτε. Επιτρέψτε, όταν το παιδί δεν τρώει, απλώς να μην φάει. Κλείστε την τηλεόραση και φυλάξτε το κινητό και το τάμπλετ, σταματήστε να προσπαθείτε να το ξεγελάσετε για να φάει, άλλωστε οι οθόνες του αποσπούν τη συνολική συγκέντρωση από το φαγητό του. Όπως έγραψα παραπάνω, ένα παιδί θα πρέπει να τρώει υπακούοντας στα σημεία πείνας του οργανισμού του και μόνο – όχι για να κερδίσει κάτι ή για να μην στερηθεί κάτι. Έτσι παίρνει λάθος μηνύματα και μαθαίνει λάθος πράγματα για το τι είναι το φαγητό και ποια η χρήση του στη ζωή μας.

Σ’ αυτό το σημείο θέλω να τονίσω ότι είναι λάθος να «τάζουμε» στο παιδί κάτι γλυκό στο τέλος του φαγητού του, με την προϋπόθεση να φάει. Με αυτόν τον τρόπο στα μάτια του εξυψώνεται η αξία του γλυκού και είναι πολύ πιθανό αργότερα στη ζωή του να στρέφεται συχνά σε ανθυγιεινές τροφές με ή χωρίς ζάχαρη για παρηγοριά, πράγμα που με τη σειρά του οδηγεί σε παχυσαρκία και κατανάλωση θρεπτικά φτωχών τροφίμων εν γένει.

  1. Διατηρήστε ένα ημερολόγιο διατροφής.

Το παιδί δεν τρώει και φαίνεται να επιμένει, ανησυχώντας σας και κάνοντάς σας να θέλετε να στραφείτε στον παιδίατρο ή σε διατροφολόγο; Θα σας φανεί πολύ χρήσιμη η καταγραφή ενός διατροφικού ημερολογίου του παιδιού, για να μπορείτε να την επιδείξετε στους ειδικούς και να εντοπίσετε ακριβώς πού έγκειται το πρόβλημα στη διατροφή του παιδιού, εάν όντως υπάρχει.

Επιπλέον, το να διατηρείτε ένα ημερολόγιο τέτοιου είδους όταν νομίζετε ότι το παιδί δεν τρώει ικανοποιητικά μπορεί να βοηθήσει και εσάς τους ίδιους να χαλαρώσετε, καθώς είναι πιθανό μελετώντας εν γένει τα τρόφιμα που καταναλώνει το παιδί, να διαπιστώσετε πως ναι μεν δεν τρώει ορισμένα τρώει δε άλλα του ίδιου είδους – άρα είναι σχεδόν απίθανο να παρουσιάσει κάποιο πρόβλημα υγείας λόγω ελλιπούς διατροφής.

  1. Μην εθίσετε το παιδί σας στη ζάχαρη.

Θεωρητικά τα παιδιά έως και την ηλικία των 2 ετών δεν θα πρέπει να καταναλώνουν καθόλου ζάχαρη, παρά μόνο όση υπάρχει φυσικά στα τρόφιμα, όπως για παράδειγμα στα φρούτα. Ο εθισμός στη ζάχαρη και τη γλυκιά γεύση μέσα από την προσφορά γλυκών ή γλυκών επιδορπίων όπως τα παιδικά επιδόρπια γιαουρτιού από μικρή ηλικία οδηγεί στην παχυσαρκία και καθορίζει και σε μεγάλο βαθμό τις μελλοντικές διατροφικές επιλογές των παιδιών. Αν το παιδί σας δεν τρώει ικανοποιητικά τα γεύματά του, αυτή είναι μία μεγάλη παγίδα στην οποία μπορεί να πέσετε.

Μην προσφέρετε γλυκά στο παιδί αν δεν έφαγε το φαγητό του (ούτε αν το έφαγε, όπως έγραψα), με τη σκέψη πως δεν πειράζει να πάρει αρκετές θερμίδες εφ’ όσον δεν έφαγε. Του κάνετε μεγαλύτερο κακό κι επιπλέον βρίσκεται τελικά να προσλαμβάνει «κενές» θερμίδες, χωρίς ωφέλιμα θρεπτικά συστατικά. Είναι προτιμότερο να πεινάσει λίγο μέχρι να έρθει η ώρα του επόμενου (υγιεινού) σνακ ή γεύματος, παρά να χορτάσει με ζαχαρούχα τρόφιμα και κενές θερμίδες.

ΕΠΙΛΟΓΙΚΑ…

Η κόρη μου είναι σχεδόν 2 ετών και στο πρόσφατο παρελθόν έχουμε κάνει κι εμείς κάποια αυθόρμητα λάθη με το θέμα της διατροφής της που ίσως έχουν ενθαρρύνει την επιλεκτικότητά της στις τροφές. Θεωρητικά ποτέ δεν είναι αργά να ενημερωθούμε κατάλληλα για τις στρατηγικές που πρέπει να έχουμε όταν καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε ένα ζήτημα που αφορά τα παιδιά, ή μαλλον κάλλιο αργά παρά ποτέόμως καλό είναι να μην αργήσουμε και πάρα πολύ γιατί όσο συνηθίζει το παιδί σε οποιαδήποτε κατάσταση τόσο περισσότερο δύσκολο γίνεται το να μάθει, ύστερα, αλλιώς.

Για τη δική σας διευκόλυνση, κυρίως, λοιπόν, προσπαθήστε να αποκτήσετε πειθαρχία στο πρόγραμμα διατροφής του παιδιού, στη συμπεριφορά σας απέναντί του όταν δεν τρώει και στην φυσική σας τάση να προσπαθήσετε να βρείτε τρόπους για να φάει. Γίνετε ενσυναισθητικοί. Μην του μαγειρέψετε «ειδικό φαγητό» αν δεν φάει το αρχικό σας, μην επισπεύσετε το σνακ και μην του δώσετε ενδιάμεσα να «τσιμπήσει» κάτι, γιατί το μόνο που θα καταφέρετε θα είναι να του κόψετε την όρεξη και κινδυνεύετε να μην φάει ούτε το κανονικό του σνακ.

Προσωπικά προσπαθώ να είμαι συνεπής σε όλα όσα σας έγραψα παραπάνω σήμερα και τους τελευταίους μήνες είμαι, και έχω δει διαφορά στην κατάσταση. Η Δάφνη τρώει περισσότερο και περισσότερα τρόφιμα, όμως γνωρίζοντας πώς λειτουργούν τα παιδιά νηπιακής ηλικίας δεν έχω πια μεγάλες απαιτήσεις από εκείνη στο θέμα του φαγητού, έχω μόνο πίστη και πρόγραμμα. Είναι όμως και πολύ σημαντικό, αν κι εσείς αποφασίσετε να κάνετε κάποιες αλλαγές στον τρόπο που χειρίζεστε το όλο θέμα, να φροντίσετε να εφαρμόζονται οι μέθοδοί σας από όλους τους φροντιστές του παιδιού – αν τυχόν υπάρχουν κι άλλοι, ή αν πηγαίνει στον παιδικό σταθμό. Είναι χαρακτηριστική η ταχύτητα με την οποία τα παιδιά συνειδητοποιούν τους διαφορετικούς χειρισμούς από τα άτομα του περιβάλλοντός τους απέναντί τους και ξεκινούν να τους χρησιμοποιούν “εναντίον” όποιων θέλουν εκείνα!

Θα χαρώ να μοιραστείτε μαζί μου και τους δικούς σας τρόπους χειρισμού των παιδιών σας όταν δεν τρώνε το φαγητό τους. Αν δοκιμάσετε κάτι νέο, με βάση όσα διαβάσατε παραπάνω, θα ήθελα πολύ να το μάθω κι αυτό.

Καλή σας επιτυχία και σε κάθε περίπτωση, υπομονή!

 



3 thoughts on “ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΤΡΩΕΙ: ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΩΣΤΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ”

  • ” Μην του μαγειρέψετε «ειδικό φαγητό» αν δεν φάει το αρχικό σας, μην επισπεύσετε το σνακ και μην του δώσετε ενδιάμεσα να «τσιμπήσει» κάτι ” -> Ο νο 1 λόγος που μονίμως μαλώνω με το οικογενειακό περιβάλλον! Αν δεν φάει η Καλλιόπη, κατευθείαν να φτιάξουμε κάτι άλλο, ενώ το σωστό είναι να μάθει πως αυτό είναι το φαγητό μας σήμερα και δεν έχει τίποτα άλλο! Αλλιώς πάντα θα ζητάει το φαγητό που θέλει και δεν θα τρώει ποτέ αυτά που πρέπει!
    Πόσο συμφωνώ με όλα όσα έγραψες! Έχουμε την ίδια αντιμετώπιση και θεωρώ πως είναι το καλύτερο! Ήμουν παιδί που η μαμά μου με κυνηγούσε για “μια ακόμα” μπουκιά και ορκίστηκα απο τότε οτι δεν θα το κάνω στα δικά μου παιδιά! Πληροφοριακά, το αποτέλεσμα είναι, η κόρη μου να είναι 4 ετών, να τρώει ΤΑ ΠΑΝΤΑ (απο παστίτσιο μέχρι ρεβίθια και ψαρόσουπες), έχει μάθει να “ζητάει” αυτό που θέλει- αν δεν έχω προβλέψει να της το δώσω και δεν τρώει όσο θέλει εκείνη και όχι όσο θέλω εγώ! Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα στο βάρος και ποτέ δεν είχαμε, παρόλο που πάντα ήμασταν στα χαμηλότερα ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ όρια στις καμπύλες!

    Χαίρομαι πάρα πολύ να σε διαβάζω και περιμένω πάντα πως και πως να δω οτι έγραψες κάτι καινούργιο!!

    Τα φιλιά μου λοιπόν!!!!

    • Δεν εκπλήσσομαι με το ότι έχουμε την ίδια αντιμετώπιση στο πρόβλημα και με το ότι συμπλέουν οι απόψεις μας, Διαμάντω μου!
      Πράγματι, είναι πολύ κουραστική αυτή η κατάσταση και ψυχοφθόρα για όλους – τόσο για εμάς όσο και για το παιδί. Τα πράγματα είναι πιο απλά στην πραγματικότητα και θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας πως το όλο θέμα της δυσκολίας στο φαγητό κατά πάσα πιθανότητα θα παρέλθει με το πέρασμα του χρόνου. Αρκεί να μην το κάνουμε τόσο “θέμα” και να μην καταπιέζουμε το παιδί, βέβαια. Η καταπίεση φέρνει πείσμα, όλοι το ξέρουμε αυτό.
      Σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου!

  • Η δικιά μου είναι 3,5 χρόνων και δεν έχει φάει φαγητό εκτός από μακαρόνια κ πατάτες τηγανιτές και αυτές δεν τις τρώει πολύ . Δυστυχώς τρώει μόνο βάζο έτοιμη τροφή αλεσμένη. Την άφησα νηστική πολλές φορές και δεν έφαγε τίποτα. Αυτή τη φορά την άφησα μέρες και δεν έφαγε πάλι φαγητό . Όχι ώρες,ΜΕΡΕΣ και δεν πλησίασε το φαγητό . Τι να κάνω

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.