ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ & ΤΙ ΛΑΘΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ;

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ & ΤΙ ΛΑΘΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ;

Τι τίτλος, ε; Δεν υπάρχει έτσι απλά “σωστό” και “λάθος”, θα μου πείτε! Και θα έχετε δίκιο. Αυτό ακριβώς σκεφτόμουν όσο έγραφα αυτή την ανάρτηση.

Μεγαλώνοντας έχω αντιληφθεί μεταξύ άλλων πως δεν υπάρχει τίποτε αυτονόητο. Πραγματικά νομίζω πως ακόμη και οι έννοιες του «ναι» και του «όχι» δεν σημαίνουν το ίδιο για όλους τους ανθρώπους, για να μην αναφερθώ στο καλό και το κακό και το σωστό και το λάθος…

Ο καθένας έχει τη δική του οπτική για τα πράγματα, τη δική του γνώμη, τη δική του θέαση και κρίση για τις καταστάσεις και τελικά το καθετί μοιάζει να είναι και σωστό και λάθος ταυτόχρονα. Ποιος να κρίνει τι είναι σωστό, που να μην μπορεί να αναιρεθεί από άλλον; Μόνο η επιστήμη είναι αξιόπιστη στο να θεωρείται πηγή έγκαιρων συμπερασμάτων όμως και πάλι, βλέπουμε καθημερινά κατά την εξέλιξή της η μία έρευνα να ακυρώνει την προηγούμενη και ό,τι θεωρούσε όποιος ενημερωνόταν «σωστό» αλλάζει και αποδεικνύεται λανθασμένη πρακτική… κάνοντάς με να καταλήγω στην ίδια σκέψη: πολλές φορές νιώθω πως πραγματικά, δεν ξέρω τι στο καλό πρέπει να κάνω πάνω σε διάφορα θέματα που αντιμετωπίζω. 

Όταν έγινα μητέρα πριν περίπου έναν χρόνο και συστήθηκα στον κόσμο των άλλων μητέρων, δε, υπήρξαν πολλές φορές που χρειάστηκα πολλές βαθιές ανάσες για να συνηθίσω την πολυφωνία, τον θόρυβο θα έλεγα, που επικρατεί γύρω από τα θέματα που αφορούν τα παιδιά. Πολλές ανάσες για να αντιληφθώ πως μπορεί να κατακριθείς εκεί που δεν το περιμένεις, ακόμα και στο κομμωτήριο, ας πούμε, με άμεσο ή έμμεσο τρόπο, ευγενικό ή πιο ειρωνικό και δηκτικό, για τις επιλογές που κάνεις σε ό,τι αφορά το παιδί σου.

Προσωπικά, όταν καλούμαι να επιχειρηματολογήσω για αμφιλεγόμενα πράγματα και ειδικά αν δεν είμαι και προετοιμασμένη, στρεσάρομαι και αργώ να σκεφτώ. Δυσκολεύομαι να λογοφέρω, ακόμα κι αν έχω πολλά στοιχεία κατά νου γενικότερα πάνω σε ένα ζήτημα. Συνήθως δεν λέω όσα πρέπει να πω την ώρα που πρέπει να τα πω και είμαι ο τύπος που μετά από μία τέτοια φάση θυμάται κι άλλα που θα μπορούσε να είχε πει και μετανιώνει που δεν τα είπε.

Ο λόγος που κάνω αυτή την αναφορά στον εαυτό μου είναι για να σας δώσω λίγο να καταλάβετε και να φανταστείτε τη διστακτικότητα και την αμηχανία που είχα σαν νέα μαμά όταν ρωτούσα διάφορα πράγματα τις γύρω μου «έμπειρες» μαμάδες. Πάρα πολλές φορές χρειάστηκα κάποια γνώμη πάνω σε κάτι αλλά ένιωθα σχεδόν φόβο στη σκέψη ότι, αν δεν συμφωνήσω μ’αυτό που θα ακούσω, θα πρέπει να μπω στη διαδικασία να εξηγήσω γιατί. Κι αυτή για μένα ήταν μία δυσάρεστη γενικά διαδικασία. Παράλληλα δεν μου αρέσει και να προσποιούμαι ότι συμφωνώ όταν ακούω εντελώς εξωφρενικά πράγματα να λέγονται και τελικά με πιάνει νευρικότητα και προσπαθώ απλώς να αλλάξω την κουβέντα.



Από την άλλη πλευρά, αν είστε οτιδήποτε σαν εμένα κι έχετε στραφεί για πληροφορίες στο Ιnternet προσπαθώντας να αποφύγετε λογομαχίες με τις φίλες σας περί σωστού και λάθους με τα παιδιά, θα ξέρετε όλες πολύ καλά τι γίνεται κι εδώ. Εδώ η μάσκα της ανωνυμίας και η ασφάλεια της απρόσωπης επαφής με άλλους έχει αποθρασύνει πάρα πολύ κόσμο που μιλάει πραγματικά άσχημα, σχεδόν υβριστικά σε όποιον έχει αντίθετη άποψη από εκείνον για το είναι σωστό και τι είναι λάθος στην ανατροφή των παιδιών.

Αν έχει τύχει να διαβάσετε σχόλια κάτω από άρθρα για hot, αμφιλεγόμενα θέματα, όπως η εκπαίδευση ύπνου στα μωρά, ο θηλασμός, η συγκοίμιση, η επιλογή των τροφών που δίνονται στα βρέφη κ.λ.π. θα ξέρετε τι εννοώ. Το επίπεδο των συζητήσεων εκεί πέφτει πραγματικά σε ντροπιαστικά επίπεδα, τόσο που πολλοί άνθρωποι διστάζουν να συμμετέχουν, να ρωτήσουν κάτι, να ζητήσουν μια διευκρίνιση γιατί θα πέσει πάνω τους καμιά «έξυπνη» και δεν θα ξέρουν πώς να τη διαχειριστούν – ούτε και θα έχουν την όρεξη, στο κάτω κάτω.

Επανερχόμενη λοιπόν στο θέμα μου, ξαναγράφω πως πολλές φορές στη ζωή μου ως μαμά δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω πάνω σε διάφορα θέματα γιατί για τα πάντα υπάρχουν  αυτοί που θα σου πουν να κάνεις κάτι κι ύστερα άλλοι που θα σου πουν πως οπωσδήποτε πρέπει να κάνεις το ακριβώς αντίθετο.

Ακόμα και οι γιατροί διαφωνούν μεταξύ τους και αυτό σε κάνει να αναρωτιέσαι, ο δικός σου παιδίατρος είναι άραγε σωστά καταρτισμένος; Είναι ενήμερος για ό,τι νεότερη επίσημη οδηγία υπάρχει; Μπορείς να τον εμπιστευτείς τυφλά στα πάντα και να μην ξαναψάξεις τίποτα από μόνη σου στις online συζητήσεις των τρομακτικών mom groups;

Και ύστερα… ποιο θέμα είναι όντως αμειγώς ιατρικό για να το απευθύνεις στον παιδίατρο; Ας πούμε, υπόκειται στη μόρφωση του το να σου πει πώς πρέπει να διαχειρίζεσαι τις εξάρσεις θυμού του τετράχρονού σου; Ή θα αναγκαστείς να διευρύνεις την έρευνά σου και στο τι λένε οι ψυχολόγοι γι’αυτό το θέμα, εισάγοντας τον εαυτό σου σε άλλο ένα τεράστιο στόμα λύκου; Το θέμα του ύπνου; Μήπως πρέπει να το ψάξεις και με εξειδικευμένους, πιστοποιημένους συμβούλους ύπνου; Το αν θα πρέπει να δίνεις ή όχι αντιβιώσεις στο παιδί; Ποιος τελικά θα σου το απαντήσει υπεύθυνα;

Πριν λίγο λοιπόν σκέφτηκα να γράψω αυτό το κείμενο απαντώντας ουσιαστικά στον εαυτό μου τον ίδιο, πέρα από εσάς, πάνω στο τι να κάνω όταν αμφιβάλλω για το τι να κάνω… Όταν δεν ξέρω τι είναι σωστό και τι είναι λάθος, τι θα “πιάσει” και θα δουλέψει σωστά και τι όχι.



Η καλύτερη επιλογή πρακτικής στα θέματα που αφορούν το παιδί μου, είναι αυτή που θέλω εγώ και το παιδί μου το ίδιο. Αυτή που μας ταιριάζει, σε εμάς και στο σπίτι μας. Αυτή που μοιάζει σωστή στη διαίσθηση και στο ένστικτό μου. Αυτή που κατά τη γενική ομολογία θεωρείται πιο υγιεινή. Αυτή που με κάνει να αισθάνομαι άνετα μ’αυτήν και που βλέπω ότι είναι εντάξει και για το μωρό και ότι τη δέχεται με ευκολία. Αυτή που δεν μου δημιουργεί τύψεις ή αρνητικά συναισθήματα. Αυτή που έχω την δυνατότητα (και πολλές φορές, την οικονομική) να αντέξω. Αυτή που κάνει το δικό μου παιδί να χαμογελάει. Αυτή που νιώθω, με όλες μου τις αισθήσεις, πως κάνει καλό στην οικογένειά μου. Αυτή που δεν με βαραίνει, αλλά εκείνη που με ανακουφίζει και με κάνει να διατηρώ την αισιοδοξία και τη θετικότητά μου.

Αυτή ακριβώς θα είναι η σωστή πρακτική όταν δεν ξέρω τι στο καλό πρέπει να κάνω πάνω στα θέματα που αντιμετωπίζω.

Ξέρω και το βλέπω πως υπάρχουν μαμάδες εκεί έξω που τελικά αποφασίζουν για όλα αυτά με βάση τη δική τους άνεση (όμως «άνεση» με την αρνητική έννοια) και κάνουν επιλογές για το παιδί που τις εξυπηρετούν χωρίς να είναι τόσο “σωστές” για το παιδί. Να σας πω κάτι; Δεν μπορούμε να τις κρίνουμε εμείς, αυτές που υποτίθεται ότι προσέχουμε περισσότερο. Δεν είναι η δουλειά μας, δεν είναι το σπίτι μας, δεν είμαστε “στα παπούτσια” της κάθε γυναίκας και δεν ξέρουμε τι της συμβαίνει, τι αντιμετωπίζει και τι πρόσβαση έχει, στο κάτω κάτω, σε πηγές γνώσης του “σωστού” και του “λάθους”. Δεν μπορούμε να κρίνουμε ειδικά όταν δεν μας το ζητάει κανείς.

Ο κόσμος δεν θα είναι ποτέ τέλειος και δεν θα υπάρξει ποτέ η μέρα που στα σχολεία θα υπάρχουν μόνο σωστά αναθρεμμένα παιδάκια, με καλούς τρόπους και ευαισθησίες. Ίσως αρκεί να το αποδεχτούμε αυτό ούσες ρεαλίστριες κι απλώς να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μεγαλώσουμε εμείς οι ίδιες συγκροτημένα παιδιά με αυτοπεποίθηση και κρίση, για να μπορούν να αντιμετωπίζουν ό,τι τους συμβαίνει. Και, ίσως, αν ποτέ μας ζητηθεί, να δώσουμε και σε κάποια άλλη πρόθυμη μανούλα τη γνώμη μας σε κάτι, να της μεταφέρουμε μια γνώση ή μια εμπειρία, πάντα με ευγένια, κατανόηση και χωρίς να απαιτούμε να εφαρμόσει ό,τι θα της πούμε.

Όπως και να΄ χει, απόψε που θα ξαπλώσω στο κρεβάτι μας δίπλα στην κούνια της κόρης μου ακόμη και τώρα που είναι ενός έτους (χωρίς να προβληματίζομαι πια αν θα έπρεπε ως τώρα να την έχουμε μεταφέρει προ πολλού στο δωμάτιό της, σύμφωνα με το “σωστό” των ειδημόνων σ’αυτό το θέμα) ξέρω πως μες στη μέρα έχω κάνει τουλάχιστον όχι το καλύτερο, αλλά το καλύτερο που εγώ μπορούσα για εκείνη και οτιδήποτε την αφορά, κι αυτό με κρατάει να είμαι καλά. Άλλωστε, δεν έχω άλλο καλύτερο να δώσω από το «καλύτερο που μπορούσα». Βάζω πραγματικά όλον μου τον εαυτό στην προσπάθεια για την καλή της υγεία, την ανάπτυξη, τη δημιουργική της απασχόληση και περνάω κοντά της όσο περισσότερο χρόνο μπορώ και το συναίσθημα που νιώθω κάνοντας αυτές τις σκέψεις εμένα μου αρκεί για να έχω καθαρή συνείδηση.

Νιώθω ευχαριστημένη. 

Και επειδή είμαι αυστηρή γενικά με τον εαυτό μου, το ότι νιώθω ευχαριστημένη ίσως να σημαίνει πως ποιος ξέρει; Μπορεί και να πλησιάζω τα σωστά (τα δικά μου σωστά) για τα οποία κοπιάζω, τελικά…



2 thoughts on “ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ & ΤΙ ΛΑΘΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ;”

  • Μαρία μου τα λες πολύ καλά. Δυστυχώς κ εγώ δέχθηκα χυδαιο bullying από μια ομάδα μαμαδων για μία επιλογή μου η οποία τελικά αποδείχθηκε λανθασμένη. Δε θεωρώ ότι είναι σωστό να κατακρινεις αλλά είναι καλύτερα να προτείνεις εναλλακτικές, αλλιώς μην ασχολείσαι καθόλου. Η κριτική δεν ωφελεί πουθενά. Αν μου είχε κάποιος προτείνει εναλλακτική μπορεί να μην έκανα τη λάθος επιλογή. Τα παιδιά δεν έρχονται με manual, δυστυχώς λάθη θα γίνουν. Μακάρι να γεννιομασταν έτοιμες μανες.

    • Απίστευτο… Λυπάμαι πολύ γι’αυτό που σου συνέβη και δυστυχώς συμβαίνει σε πολλές μαμάδες που το μόνο σίγουρο είναι ότι θέλουν το καλύτερο για το παιδί τους, αυτές περισσότερο από όλους τους άλλους! Ελπίζω το λάθος που περιγράφεις να μην ήταν πολύ σοβαρό και να μην έχει ακόμα επιπτώσεις για εσάς! Φιλιά…

Leave a Reply

Your email address will not be published.