Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ ΜΟΥ…

Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ ΜΟΥ…

Ο Σεπτέμβριος είναι ένας μήνας γεμάτος αναμνήσεις για μένα. Κι από όπου έχω ανάμνηση, θυμάμαι το κάθε χρώμα, την κάθε μυρωδιά, κάθε μου συναίσθημα. Ξεχνάω δύσκολα και η καρδιά μου γεμίζει μικρά δωμάτια με ανθρώπους και καταστάσεις που ακόμη ζουν εκεί. Λοιπόν, ο Σεπτέμβριος είναι σαν να ανοίγει τις πόρτες αυτών των δωματίων για μένα. Τους επαναφέρει όλους στο προσκήνιο του μυαλού μου, και κάτι παρόμοιο γενικότερα φαίνεται να μου συμβαίνει όλο το φθινόπωρο, τελικά.

Σεπτέμβριος

Ειδικά τις ημέρες με σύννεφα και με βροχή. Και με ωραίες μουσικές. Και με υπέροχα βιβλία στα χέρια μου, δίπλα σε παράθυρα με άσπρο φως και ουρανό…

Δεν έχω καταφέρει ακόμα να εξηγήσω γιατί η εναλλαγή στη συγκεκριμένη εποχή του χρόνου μοιάζει να μπορεί να με επηρεάσει τόσο. Μάλλον έχω ζήσει έντονους Σεπτέμβριους. Αξέχαστα φθινόπωρα με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, για τον έναν ή για τον άλλον λόγο. Σεπτέμβριους παλιούς. Με ταξίδια και διαδρομές. Αγαπημένα τραγούδια. Απώλειες. Γεμάτους αγάπη.



 

Πέρα όμως από τη (σχεδόν θεμιτή) μελαγχολία που με πιάνει όταν πιάνουν οι πρώτες δροσιές κι αρχίζουν οι μυρωδιές της γης να με καλημερίζουν κάτω από πυκνά σύννεφα, ο Σεπτέμβριος παράλληλα είναι και μήνας οργανωτικός για μένα, με αλλαγές και αποφάσεις. Ένας μήνας ευχάριστα παραγωγικός, συχνά και με νέα ξεκινήματα, καινούριους στόχους, με προσπάθειες για καινούριο τρόπο σκέψης πάνω σε διάφορα ζητήματα.

Νομίζω πως ο μήνας αυτός κάπως σαν να με “ξεκολλάει” από τις αργές ταχύτητες με τις οποίες νιώθω πως (υπο)λειτουργώ κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού που ποτέ δεν συμπάθησα πολύ. Είναι σαν να στερεοποιείται ξανά το μυαλό μου που είχε αρχίσει να λιώνει από τη ζέστη και τη μονοτονία των ηλιόλουστων χρωμάτων της ημέρας, που είναι ίδια κάθε μέρα. Σαν να παίρνει ξανά τα πάνω του, κι εγώ επιστρέφω στο να είμαι εγώ, ήρεμη μέσα μου και πάντα γεμάτη από καφετιές σκέψεις κι αισθήματα μέσα στα αγαπημένα μου ρούχα. Κάτω από τους αγαπημένους γκρίζους μου ουρανούς.

Stunning Mommying

Ο φετινός Σεπτέμβριος με βρίσκει λίγο πριν το τέλος της δεύτερης εγκυμοσύνης μου. Της εγκυμοσύνης στον μικρό μου Αχιλλέα, που εδώ και επτά κλεισμένους μήνες δεν με δυσκόλεψε σε τίποτα, δεν με ταλαιπώρησε καθόλου. Αισθάνομαι πολύ τυχερή που έζησα δύο εγκυμοσύνες τόσο ευλογημένες, τόσο εύκολες και που πέρασαν τόσο απαλά από πάνω μου, χαρίζοντάς μου ήδη το πρώτο μου αγγελούδι, την απόλυτη αγάπη της ζωής μου, τη Δάφνη μου. Τώρα περιμένω το δεύτερο παιδάκι μου, γεμάτη απορία για το πώς γίνεται να μπορώ να ξανανιώσω τα ίδια έντονα συναισθήματα και για εκείνο, τόσο που νιώθω εντελώς δοσμένη στην κόρη μου με όλη μου την ψυχή.

Βλέπεις, η καρδιά ψηλώνει όπως τραγουδάει και η αγαπημένη μου Νατάσα. Ψηλώνει και χωράει όλο και περισσότερη αγάπη, εκεί που δεν το περιμένεις! Εκεί που νομίζεις πως δεν μπορεί, δεν έχεις άλλη… φαίνεται πως βρίσκει το συναίσθημα τον δρόμο του προς την ύπαρξη, ό,τι κι αν νομίζουμε εμείς πως έχουμε ή πως δεν έχουμε πλέον να δώσουμε.

Φέτος ο Σεπτέμβριος θα φιλοξενήσει και τις τελευταίες μας ημέρες στο σπίτι που ζούμε τα τελευταία τρία χρόνια. Ετοιμαζόμαστε να μετακομίσουμε σε ένα μεγαλύτερο σε λίγες μέρες και όλο αυτό αν και το ήθελα πολύ έχει αρχίσει λίγο να με μελαγχολεί τώρα που ήρθε ο καιρός να γίνει. Σ’αυτό το σπίτι έζησε η μικρή μου τον πρώτο ενάμιση χρόνο της ζωής της, κι όπου κι αν κοιτάξω εδώ μέσα βλέπω τις δυο μας, πάντα τις δυο μας, αγκαλιασμένες, κι ακούω τη φωνούλα της, και βλέπω τα βηματάκια της, και θυμάμαι τόσες στιγμές μας από κάθε γωνιά. Τώρα θα δημιουργήσουμε καινούριες αναμνήσεις σε καινούριο χώρο κι εγώ είμαι πράγματι πολύ κακή στο να πηγαίνω παρακάτω! Όμως θα πάω, άλλωστε το θέλω πραγματικά πολύ σ’αυτή την περίπτωση, κι εύχομαι να μην αργήσουμε να προσαρμοστούμε και οι δύο και όλα να κυλήσουν ομαλά, ειδικά μετά και τον ερχομό του μικρού μας.

Ο Σεπτέμβριός μου, λοιπόν, γεμάτος αναμνήσεις από το πώς έγινε να’μαι εδώ απόψε, γεμάτος δημιουργικότητα και ιδέες, αλλά και ελπίδα και προσμονή, ευτυχώς για εμένα ήρθε… Ήρθε πάλι. 🙂

Τι θα μου πεις τώρα, λοιπόν, για τον δικό σου Σεπτέμβριο; 🍁



4 thoughts on “Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ ΜΟΥ…”

  • Μαρία μου, τι όμορφα λόγια…πραγματική κατάθεση ψυχής. Και για μένα ο Σεπτέμβρης είναι μήνας μεγάλων αλλαγών, μήνας restart. Θα ξεκινήσω από το Σεπτέμβριο του 2012 όπου αποφασίσαμε με τον σύζυγό μου να φύγουμε από την Αθήνα που μέναμε μόνιμα και να μετακομίσουμε στην πατρίδα μου την Χαλκιδική, αφήνοντας πίσω πολλά και ευτυχώς δικαιωθήκαμε πανηγυρικά γι αυτή μας την απόφαση. Ο Σεπτέμβρης του 2014 με κάνει για πρώτη φορά μαμά “η αλλαγή”. Τον Σεπτέμβρη του 2016 μετακομίζουμε και εμείς σε μεγαλύτερο σπίτι, οπότε την μελαγχολία σου την καταλαβαίνω απόλυτα. Ο Σεπτέμβρης του 2017 με βρίσκει μαμά για δεύτερη φορά μόλις λίγων ημερών( και στο σημείο αυτό να σου εγγυηθώ, ότι τα συναισθήματα για το δεύτερο παιδί είναι ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο δυνατά όπως και με το πρώτο). Σεπτέμβρης 2018 το μικρό μου αγοράκι που δεν είναι πια μικρό, πάει σχολείο για πρώτη φορά. Τι αγωνία είναι αυτή Θεέ μου!!! Είναι ωραίοι οι Σεπτέμβρηδες 💗💗💗

    • Βρε Ευδοξία, με συγκίνησε το σχόλιό σου!
      Πραγματικά ο Σεπτέμβρης για σένα είναι μήνας-σημείο αναφοράς της ζωής σου. Συνέβησαν πολύ σημαντικά και κομβικά γεγονότα για σένα, είναι μήνας-σταθμός!
      Εύχομαι από καρδιάς να πάνε όλα καλά στο καινούριο ξεκίνημα του μικρούλη σου, αν και είμαι σίγουρη πως θα πάνε. 🙂 Κουράγιο μανούλα! Θα το συνηθίσεις κι εσύ… και μη λες πως δεν είναι πια μικρό! Μικρό είναι… Πάντα θα είναι τα μικρά μας <3 <3 <3

  • Με το καλό το νέο μωρό! είναι ωραίες οι αλλαγές! αναζωογονητικές! καλή αρχή λοιπόν στα νέα σας ξεκινήματα!

Leave a Reply

Your email address will not be published.