ΤΑ ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙΑ, ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΟΥ!

ΤΑ ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙΑ, ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΟΥ!

Τα αγαπώ τα παιδιά μου. Δεν είναι στ’αλήθεια δικά μου, είναι τα άλλα μου παιδιά, οι μαθητές μου. Εκείνα που μου εμπιστεύονται οι γονείς τους για να τους διδάξω Αγγλικά τα απογεύματα… Νιώθω ότι με κάνουν καλύτερο άνθρωπο.

 

Τ’αγαπώ γιατί τα φαντάζομαι σ’ όλη τους τη μέρα. Τα βλέπω με τη φαντασία μου να ξυπνάνε σε ένα υπνοδωμάτιο που μου έχουν περιγράψει στις εκθεσούλες τους τόσες φορές κι ύστερα να τρώνε πρωινό στις κουζίνες τους και να πηγαίνουν στο σχολείο. Λιλιπούτειοι πάντα και γλυκούληδες και νυσταγμένοι και με μπουφανάκια.

Στο σχολείο τα παιδιά μου φαντάζομαι πως συμπεριφέρονται το ίδιο όπως και στην τάξη μας, όμως δεν ξέρω αν ο δάσκαλός τους είναι αρκετά καλός γι’ αυτά. Άραγε τα πονάει; Σκύβει πάνω από το πρόβλημά τους, να γράψουν και οι δύο ταυτόχρονα με το ίδιο μολύβι, με δάχτυλα πάνω σε δάχτυλα; Τι κάνει ο άλλος τους δάσκαλος όταν τα πιάνουν τα κλάματα που δεν θυμούνται κάτι; Αφήνει να χαθεί χρόνος μαθήματος για να τους εξηγήσει ότι δεν πειράζει με τέτοιον τρόπο που πραγματικά να πειστούν; Διστάζει να τα ακουμπήσει, να τους χαϊδέψει λίγο την πλάτη έστω;

Ή όταν του αναφέρουν τα νέα της ημέρας τους, τα ακούει; Νοιάζεται να μάθει αν έχουν καθόλου ελεύθερο χρόνο πια, πού χτύπησαν το χεράκι τους, ή πότε έχει γενέθλια η μαμά τους, ή πώς λένε το αγαπημένο τους κουκλάκι, ή αν μάλωσαν με τον καλύτερό τους φίλο; Όλα αυτά στα λένε τα παιδιά ακόμα κι αν δεν τα ρωτήσεις, αν δεν βιαστείς να τα διακόψεις.

Τα μικρά μου παιδάκια έρχονται στο μάθημά μας μόλις φαγωμένα και νυστάζουν και αχ, πόσο θα’ θελαν να μπορούσαν να δουν το αγαπημένο τους παιδικό μαζί με τα αδέρφια τους και να πάνε μαζί με τη μαμά τους στο σούπερ μάρκετ το απόγευμα και να πάρουν και καμία λιχουδίτσα από εκεί. Κι όμως μπαίνουν ένα ένα μέσα στην τάξη, ανοίγουν τις τσάντες τους και στήνουν στα θρανία τους τα βιβλία σαν μικροί επαγγελματίες. Μα πόσα πράγματα θα προτιμούσαν από το να ακούσουν ξανά για τον Απλό Ενεστώτα στην ερώτηση και την άρνηση!



 

Κι όταν έρχεται η ώρα να φύγουν, καταλαβαίνω τη χαρά τους. Δεν είναι πως δεν αγαπούν την τάξη μας, είναι πως ήρθε η ώρα για εκείνα να γυρίσουν στη φωλιά τους, στο σπίτι τους, και υπάρχει μέρος να τα γεμίζει ασφάλεια και σιγουριά όσο το σπίτι τους και οι γονείς τους και οι μυρωδιές τους; Κι εγώ αγαπούσα το σχολείο πάρα πολύ μα όταν έβλεπα τον μπαμπά ή τη μαμά μου να με περιμένουν έξω από την πόρτα αγαλλίαζε η καρδιά μου και γύριζα στο σπιτάκι μας όλο χαρά.

Και τα γλυκά μου παιδιά στήνονται σε μια ουρά για μια γρήγορη αγκαλιά στο τέλος του μαθήματος· κάποια, γιατί άλλα είναι πιο ανεξάρτητα και λιγότερο αγαπούληδες. Δεν είναι για πολλά πολλά, δεν θέλουν να τους συμπεριφέρομαι σαν να είναι μικρά παιδιά. Όμως εγώ βλέπω πώς χαμηλώνουν τα μάτια και χαμογελούν μέχρι τ’αυτιά στον έπαινό μου και βλέπω πώς τεντώνονται να διαλέξω το δικό τους από όλα τα σηκωμένα δαχτυλάκια της αίθουσας όταν ξέρουν κάποια απάντηση και θέλουν να το ξέρω κι εγώ ότι την ξέρουν!

Τ’ αγαπώ τα παιδιά μου, και αφ’ ότου απέκτησα το δικό μου που σήμερα είναι μόνο 8 μηνών, καθημερινά στα μικρά πρόσωπά τους βλέπω το δικό μου παιδί να προσπαθεί, να συλλαβίζει με τη φωνή που θα θυμάμαι να μπορούσε κάποτε μόνο να κλάψει και να γελάσει, να γράφει με τα χεράκια του που εγώ χιλιοφιλάω μέσα στη μέρα, τα χιλιοφιλάω. Κάποια μαμά λιώνει για αυτά τα χέρια. Κάποια μαμά καρδιοχτυπάει που βλέπει το μικρό της να τρέχει προς την είσοδο του σχολειού μας και ξέρει πως το εναποθέτει σε εμένα, που ο Θεός ξέρει τι άνθρωπος είμαι κι αν θα της το προσέξω! Όχι αν θα το προσέξω, αλλά αν θα το προστατεύσω περισσότερο, αν θα το υπερασπιστώ, αν θα χαϊδέψω τις ευαισθησίες του, αν θα του ενισχύσω όσα καλά στοιχεία έχει πάρει από το σπίτι του και την ανατροφή του.

Στα παιδιά μου προσπαθώ να δίνω χαρά και λάμψη στα μάτια τους, γιατί αυτές και μόνο θέλω να βλέπω, θέλω να’χω παιδιά που θα’ναι παιδιά, που θα’ναι ευαίσθητα, που θα’ναι ο εαυτός τους και που θα αισθάνονται άνετα κοντά μου, για όσο καιρό τα έχω μαθητές. Δευτερευόντως με ενδιαφέρουν οι βαθμοί τους. Τι είναι καλέ στην πραγματικότητα, εύπλαστες ψυχούλες που ζητούν μια ζεστασιά για να δώσουν ό,τι καλύτερο έχουν!

Προσπαθώ να τους τη δίνω αυτή τη ζεστασιά, αν όχι γιατί την αξίζουν και είναι χρέος μου να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για εκείνα και να δίνω όσα έχω σαν άνθρωπος σ’αυτόν τον λίγο χρόνο που έχω μαζί τους, τότε γιατί την εισπράττω πίσω στο δεκαπλάσιο.

Και την έχω κι εγώ τόσο πολλή ανάγκη αυτή τη ζεστασιά τελικά.



4 thoughts on “ΤΑ ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙΑ, ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΟΥ!”

  • Σαν συνάδελφος εκπαιδευτικός κι εγώ, σε καταλαβαίνω απόλυτα! Αν δεν τα πονάς τα παιδιά στο επάγγελμα μας, δεν μπορείς να είσαι καλός στη δουλειά σου! Τα παιδιά το νιώθουν αυτό! Χαίρομαι που σε βρήκα!! Θα τα λέμε!!

Leave a Reply

Your email address will not be published.