ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΜΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΜΕ ΤΗ ΔΑΦΝΟΥΛΑ!

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΜΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΜΕ ΤΗ ΔΑΦΝΟΥΛΑ!

Ο Κώστας μου κι εγώ αγαπάμε πολύ τα ταξίδια. Εκείνος έχει επισκεφθεί πάρα πολλά μέρη και πολλές χώρες του εξωτερικού, ενώ εγώ για πρώτη φορά έφυγα από την Ελλάδα στα 20 μου, μαζί του, όπου για πρώτη φορά μπήκα σε αεροπλάνο και πήγαμε στην Κωνσταντινούπολη. Ερωτεύτηκα κάθε λεπτό όλης της εκδρομής μας! Αποφάσισα ότι κάθε φορά που θα είχα χρήματα θα πήγαινα και από κάπου, ώσπου φύγαμε άλλες δύο φορές, σε πόλεις της Ευρώπης αυτή τη φορά (Βιέννη & Λονδίνο) και ερωτεύτηκα με τα ταξίδια ακόμα περισσότερο. Δεν ήθελα να γυρίζω πίσω! Το Παρίσι ήταν κι αυτό ένας προορισμός – όνειρο για μένα.

London Eye, Λονδίνο, Νοέμβριος 2015
Παλάτι Schönbrunn, Βιέννη, Φεβρουάριος 2015

 

Τον περασμένο Μάιο, λοιπόν, μάθαμε ότι οι Boyce Avenue, μία πολύ γνωστή και πολύ αγαπημένη μας cover band θα έκανε περιοδεία τον Οκτώβριο και θα περνούσε και από το Παρίσι… Το Παρίσι! Ήταν η τέλεια ευκαιρία μας, θα μπορούσαμε να επισκεφτούμε αυτή την υπέροχη πόλη και επί τη ευκαιρία να δούμε από κοντά και τους Boyce οι οποίοι θα γύριζαν στην Αμερική και εκεί θα ήταν κομματάκι δύσκολο να πάμε για να τους ακούσουμε!

Ενθουσιαστήκαμε, κλείσαμε τις θέσεις μας στο “La Cigal” όπου θα εμφανίζονταν στο Παρίσι, πληρώσαμε και περιμέναμε να περάσει ο καιρός.

Το κοριτσάκι μας, η Δαφνούλα, ήταν μόνο δύο μηνών τον Μάιο αλλά υπολογίζαμε ότι τον Οκτώβριο που θα ήταν πια εφτά μηνών θα ήταν αρκετά ευκολότερο να ταξιδέψει. Δεν θα ήταν πια νεογέννητο! Και εννοείται πως δεν υπήρχε περίπτωση ποτέ να πάμε κάπου και να την αφήσουμε πίσω. Τόσο ο Κώστας όσο κι εγώ δεν μπορούσαμε καν να το διανοηθούμε. Εκτός από το γεγονός ότι το μωρό θήλαζε ακόμα και δεν είχα φτιάξει τράπεζα γάλακτος, δεν θα μπορούσα να την αποχωριστώ και να περάσω τόσες μέρες χωρίς εκείνη, για να μην αναφέρω το attachment parenting και πόσο επιζήμιο θα ήταν για την ευαίσθητη ψυχούλα της να με έχανε κι εκείνη έτσι ξαφνικά.



Το θέμα ήταν ότι δεν μας άρεσε και να τραβολογάμε το παιδί στα bars στο Παρίσι μέσα στη νύχτα, με τόσο κόσμο και τόσο δυνατή μουσική, θα το ταλαιπωρούσαμε. Θα χαλούσε και το πρόγραμμα του ύπνου της που με τόσο κόπο είχα καταφέρει να εδραιώσω! Δεν θέλαμε για να πάμε εμείς διακοπές να ενοχλήσουμε ακόμα και τη βραδινή της ρουτίνα, γιατί κατά τ’ άλλα δεν θα την έβλαπτε να πηγαίνει όλη μέρα βολτούλες και να μας βλέπει και τους δύο, και τον μπαμπά της και εμένα, συνέχεια. Ίσα ίσα που μετά από ένα πολύ δύσκολο καλοκαίρι με τις δουλειές του Κώστα, είχαμε πολλή ανάγκη να περάσουμε λίγο χρόνο όλοι μαζί.

Και κάπως έτσι αποφασίσαμε τελικά να μην πάμε στη συναυλία κι ας χάναμε τα εισιτήρια, ευτυχώς δεν ήταν πολύ ακριβά. Μας βόλεψε περισσότερο να φύγουμε Σεπτέμβριο και όχι Οκτώβρη, οπότε κλείσαμε και τα αεροπορικά μας για τέλη Σεπτεμβρίου, το ξενοδοχείο μας και ήμασταν πια έτοιμοι!

Ετοιμάσαμε τις βαλίτσες μας (εγώ με απίστευτο ενθουσιασμό σιδέρωνα, δίπλωνα και φυλούσα εκείνες τις μέρες τα πράγματα όλων μας και κυρίως της Δαφνούλας!) και μας έκανε και δώρο η μητέρα μου για το μωρό ένα σπαστό καροτσάκι για να μπορούμε να βάλουμε στο αεροπλάνο, γιατί το δικό μας ήταν πολυκαρότσι και δεν επιτρεπόταν παρά μόνο αν μας το χρέωναν ως κανονική αποσκευή. Επίσης, μια και το μωρό ήταν αβάπτιστο ακόμα, προκειμένου να βγάλουμε διαβατήριο για το ταξίδι μπήκαμε στη διαδικασία να της κάνουμε και ονοματοδοσία στον Δήμο μας… από εκείνη τη στιγμή λοιπόν ήταν και επισήμως «Δάφνη» το κοριτσάκι μου!

Η πτήση μας έφευγε από τα Χανιά και πήγαινε απ’ ευθείας στο Παρίσι με την Transavia, πράγμα απίστευτα βολικό για εμάς μια και συνήθως εμείς οι νησιώτες πρέπει να σταματήσουμε στην Αθήνα και να αλλάξουμε αεροπλάνο για να ταξιδέψουμε στο εξωτερικό.

Πετούσαμε περίπου 3 ώρες και το μωρό μας δεν κατάλαβε τίποτε! Αυτό είναι το καλό σε αυτή την ηλικία, είτε τα βάλεις στο αυτοκίνητο, είτε στο αεροπλάνο, δεν αντιλαμβάνονται κάποια διαφορά και δεν φοβούνται. Άλλα μεγαλύτερα παιδάκια ας πούμε στην πτήση μας τσίριζαν στη διάρκεια ειδικά της απογείωσης! Η Δάφνη θήλαζε για να μην πονέσουν τα αυτάκια της καλυμμένη με το ωραίο πανάκι της όπως πάντα και όλα κύλησαν πολύ ήρεμα, έπαιξε, κοιμήθηκε, έφαγε κανονικά. Μας έκανε ευτυχώς και καλό καιρό και τότε και στην επιστροφή.

Το Παρίσι μας υποδέχτηκε με συννεφιά και την κράτησε μέχρι και την ημέρα που φύγαμε, όμως η θερμοκρασία ήταν αρκετά ευχάριστη για τέλη Σεπτέμβρη και ήμασταν εντάξει ακόμα και με κοντομάνικα τα πρωινά! Εμείς δηλαδή, γιατί το μωρό εννοείται ότι ήταν πιο ζεστά ντυμένο στο καροτσάκι του. Αυτό το καροτσάκι, που περπάτησε με τις ρόδες του τόσα χιλιόμετρα!

 

Εγώ έχω τη συνήθεια – και την εμμονή! – ως control freak, σε κάθε μας ταξίδι να προσχεδιάζω τα πάντα. Ψάχνω και αποφασίζω τι αξίζει να επισκεφτούμε και πού να πάμε και με ποιον τρόπο. Έχω μαζί μου στις σημειώσεις του κινητού αποθηκευμένες τις ώρες λειτουργίας των αξιοθέατων που μας ενδιαφέρουν, τις τιμές των εισόδων, κάποια εισιτήρια μάλιστα τα κλείνω ηλεκτρονικά από πριν! Κι ύστερα ξέρω και τις στάσεις του μετρό που εξυπηρετούν κάθε μέρος, οπότε δεν αισθανόμαστε κανένα άγχος και ξέρουμε και ότι θα προλάβουμε να δούμε τα πάντα γιατί δεν χάνουμε τον καιρό μας ψάχνοντας και δεν υπάρχουν μέρη που δεν επισκεφθήκαμε γιατί δεν ξέραμε ότι υπάρχουν, ας πούμε. Ξέρω ακόμα και λίγη ιστορία για το καθένα και κάνω στον Κώστα την έξυπνη! Βέβαια ο Κώστας είχε τύχει να ξαναβρεθεί αρκετές φορές στο Παρίσι και ήξερε την πόλη πολύ καλύτερα από εμένα, αλλά και πάλι. Εγώ στις διακοπές γίνομαι κανονικότατη ξεναγός, ενθουσιασμένη και καταχαρούμενη κάθε φορά!

Έτσι λοιπόν, επισκεφθήκαμε όποια τοποθεσία θέλαμε και μας εξυπηρετούσε με το μωρό. Η μόνη δυσκολία, ας πούμε, που αντιμετωπίσαμε, είναι πως καθώς το μετρό στο Παρίσι είναι από τα παλαιότερα που υπάρχουν, οι σταθμοί του, αν και πάρα πολύ καλοσυντηρημένοι οι περισσότεροι, δεν είχαν κυλιόμενες σκάλες ή ασανσέρ για να ανεβοκατεβαίνουμε! Κι έτσι χρειαζόταν να σηκώνουμε το καρότσι ΚΑΘΕ φορά που συναντούσαμε σκάλες, και οι σκάλες εκεί δεν αστειεύονται! Και χωρίς καρότσι να είναι κανείς, μία φυσική κατάσταση τη χρειάζεται για να ανεβαίνει τόσα σκαλιά από τα έγκατα της γης ως την επιφάνειά της!

Μεγάλη εντύπωση πάντως μου έκανε το μετρό γενικά: υπήρχε παντού. Μα παντού; Όλη η πόλη καλύπτεται από εκείνο το τεράστιο δίκτυο το τόσο μπλεγμένο με τις τόσες γραμμές και τις δεκάδες στάσεις του. Οπουδήποτε κι αν περπατούσες ήξερες πως από κάτω σου υπάρχει άλλη μία πραγματικότητα, σαν παράλληλη! Σε μερικά σημεία, μάλιστα, των δρόμων, μπορούσαμε και να ακούσουμε ή να νιώσουμε τα τρένα να τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα κάτω από τα πόδια μας και να δονούν το έδαφος.

Θα μου πείτε, από ολόκληρο το Παρίσι το μετρό με εντυπωσίασε; Σαφέστατα όχι, αλλά δεν ξέρω από πού να αρχίσω να σας διηγούμαι πόσο όμορφη πόλη είναι, αν και μεγαλούπολη, και τι αέρα αποπνέει με όλους της τους δρόμους, την κίνηση, τη φινέτσα των Γάλλων, την εξυπηρέτηση παντού, την ευγένεια, τους τρόπους και τον πολιτισμό! Πόσες όμορφες εικόνες αποθήκευσα στη μνήμη μου και δεν εννοώ τη μνήμη της φωτογραφικής μηχανής μου μόνο αλλά και τη δική μου! Χρειαζόταν η καρδιά μου τις στιγμές που ζήσαμε εκεί, όλοι μαζί, διότι για πραγματικά δυσάρεστους προσωπικούς λόγους είχαμε ταλαιπωρηθεί πολύ οικογενειακώς για μήνες πριν το ταξίδι.

 

 

Ας αρχίσω λοιπόν από κάπου. Στην ακριβώς από πάνω φωτογραφία, βλέπετε την Αψίδα του Θριάμβου (Arc de Triomphe) στην οποία καταλήγει η λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων (Champs-Élysées) στο 8ο διαμέρισμα του Παρισιού.

Δεν θα μπορούσαμε να μην κατευθυνθούμε και προς τα βόρεια της πόλης, για να επισκεφθούμε τη γραφική γειτονιά της Μονμάρτρης και τη Βασιλική της Ιεράς Καρδιάς (Sacre-Coeur). Στην παραπάνω φωτογραφία βλέπετε εμένα και τη Δάφνη έξω από τον ναό ενώ ακολουθεί μία εικόνα από το εσωτερικό του.

Eκεί, επειδή πήγαμε νωρίς το πρωί κι επειδή γενικά η περιοχή βρίσκεται σε λόφο έκανε αρκετό κρύο και είχε υγρασία. Είναι χαρακτηριστικοί οι πλανόδιοι καλλιτέχνες που κυκλοφορούν εκεί καθώς και τα πάρα πολλά σκαλιά που πρέπει να ανέβει κάποιος για να φτάσει στην εκκλησία! Ευτυχώς έχουν προνοήσει οι Γάλλοι και έχουν φτιάξει κάτι σαν τελεφερίκ που γλιτώνει εμάς τους μη-fit από δεκάδες σκάλες και κουβάλημα μωρών και του κόσμου των πραγμάτων!

Βέβαια, τα ανεβήκαμε τα σκαλάκια μας γενικότερα στην εκδρομή. Και δεν αναφέρομαι μόνο στις σκάλες του μετρό, αλλά και στις σκάλες για το καμπαναριό της Παναγίας των Παρισίων, πίσω στο κέντρο της πόλης, στο νησάκι Ιλ Ντε Λα Σιτέ. Στην παρακάτω φωτογραφία βλέπετε μία οπτική της υπέροχης αυτής εκκλησίας…

Εντάξει, καταλάβαινα ότι θα ήταν πολλά τα σκαλιά για το καμπαναριό της, λογικό, τόσο ψηλά θα πηγαίναμε αλλά όχι, τόσα δεν τα περίμενα! Αφού έκανα και 2 φορές στάση μέχρι να φτάσουμε στην κορυφή! Ο Κώστας ανέβηκε ευκολότερα παρότι κρατούσε και τη Δάφνη στο μάρσιπο. Αδιαμαρτύρητα! Όπως και να’χει η θέα μας αποζημίωσε και με το παραπάνω για τον κόπο μας. Τράβηξα πολλές φωτογραφίες την πόλη πανοραμικά και  θαυμάσαμε τα γνωστά τερατόμορφα γλυπτά του υπέροχου ναού από κοντά.

Επίσης, κάναμε μία επίσκεψη στη διάσημη καφετέρια Les Deux Magots, στην πλατεία Σαιν-Ζερμαίν-Ντε-Πρε, όπου σύχναζαν καλλιτέχνες και διανοούμενοι, η “ελίτ” του Παρισιού του 19ου αιώνα. Λέγεται μάλιστα πως στο συγκεκριμένο καφέ συναντιόνταν και συζητούσαν γευματίζοντας μεταξύ άλλων ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ο Τζαίημς Τζόυς και ο Όσκαρ Γουάιλντ.

Επίσης, στη διαδρομή μας προς το Ιλ Ντε Λα Σιτέ και την Παναγία των Παρισίων, συναντήσαμε και το vintage βιβλιοπωλείο “Shakespeare & Co“, το οποίο πουλάει καινούρια και δεύτερου-χεριού μυθιστορήματα και παρέχει και αναγνωστήριο μέσα στον υπέροχο, ζεστό χώρο του. Είναι νομίζω από τα παλαιότερα βιβλιοπωλεία στο Παρίσι αλλά και από τα αγαπημένα μου που επισκέφθηκα ποτέ, σε εμπνέει τόσο πολύ να διαβάσεις, σε γυρίζει τόσο πίσω στον χρόνο, κι όμως δεν αγόρασα κανένα βιβλίο και το μετάνιωσα αμέσως! Όσο το επισκεπτόμασταν παραπονιόταν η Δαφνούλα και βγήκε ο Κώστας έξω για να μην ενοχλούμε, να την πάει και λίγο πάνω κάτω με το καρότσι μήπως ηρεμήσει… Κι έτσι αγχώθηκα κι εγώ και βγήκα να τους βρω και να φύγουμε. Δεν είχα τον χρόνο να διαλέξω το βιβλίο μου όπως ήθελα! Την επόμενή μας φορά στο Παρίσι, ίσως;

(Οι φωτογραφίες δεν επιτρέπονταν στο εσωτερικό του καταστήματος κι εγώ τα σέβομαι αυτά τα πράγματα. Τι ντροπή να σου κάνουν και παρατήρηση, άλλωστε.)

Η Όπερα Lafayette είναι ένα άλλο ένα όμορφο κτίριο της πόλης του Παρισιού. Δεν παρακολουθήσαμε κάποια παράσταση, απλώς περάσαμε απ’ έξω με τα πόδια να τη θαυμάσουμε σε όλη τη μεγαλοπρέπειά της. Πίσω της βρίσκονται οι διάσημες Galeries Lafayette, πολυκατάστημα με όποια μάρκα υπάρχει παγκοσμίως μάλλον! Εκεί βρήκαμε ένα roof garden με καταπληκτική θέα για άλλη μία φορά στο Παρίσι και απολαύσαμε δύο απογευματινά cocktails.

Το Παρίσι μου θυμίζει σήμερα, έναν μήνα μετά την επίσκεψή μας, πολλά. Πολύτιμες οικογενειακές στιγμές, σημαντικές πρώτες φορές του μωρού, ομορφιά, μεγαλοπρέπεια, τάξη, πολιτισμό, Ευρωπαϊκό αέρα. Θα μπορούσα να ζω σε μία τέτοια πόλη αν και δεν είναι έτσι λαμπρά τα πράγματα όπως είναι όταν τα βλέπει κάποιος που πηγαίνει διακοπές και το γνωρίζω. Δεν θα βαριόμουν όμως ποτέ να περπατάω εκείνους τους δρόμους και τα σοκάκια της πόλης. Τόση ομορφιά, τόση γραφικότητα και ιστορία που σε εμπνέει, ξεκουράζει την ψυχή σου, σε κάνει αισιόδοξο. Σε φέρνει σε επαφή με τον εαυτό σου.

Κι ό,τι μας φέρνει σε επαφή με τον εαυτό μας αλλά και με τους ανθρώπους μας, το χρειαζόμαστε στη ζωή μας!

 

 



6 thoughts on “ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΜΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΜΕ ΤΗ ΔΑΦΝΟΥΛΑ!”

  • Χαίρομαι που σε γνωρίζω μέσα από αυτή την ανάρτηση Μαρια. Οι φωτογραφίες σου είναι εξαιρετικές! Να χαίρεσαι τη Δαφνουλα σου κι εύχομαι πολλά πολλά ταξίδια μαζί της. Αν τύχει να ξαναβρεθεις με καρότσι στο Παρίσι, επέλεξε ως μέσο μεταφοράς το λεωφορείο. Το δίκτυο είναι εξίσου εξαιρετικό με το μετρό κι έχεις την ευκαιρία να δεις την πόλη λίγο παραπάνω απο ότι να κινείσαι υπογείως.
    Καλή συνέχεια και θα τα λεμε 🙂

    • Κι εγώ χαίρομαι πολύ που σε γνωρίζω, Ανναστέλλα! Σ’ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!
      Το λεωφορείο το χρησιμοποιήσαμε μόνο μία φορά για να φανταστείς, κι αναρωτιέμαι γιατί τώρα που το λες… Όντως είχε πολύ καλό δίκτυο! Μήπως φοβόμασταν ότι θα συναντούσαμε κίνηση και θα χάναμε χρόνο από τις μέρες μας; Τι να πω, μπορεί.
      Καλή συνέχεια και σε εσένα!

  • Με ταξίδεψες με αυτή την ανάρτησή σου! Υπέροχες φωτογραφίες! Το Παρίσι είναι στα μελλοντικά μας σχέδια. Μπράβο σου που παίρνεις μαζί το παιδάκι σου στα ταξίδια!Συμφωνώ απόλυτα με αυτό. Εμείς έχουμε ήδη πάει Ισπανία και Ιταλία πάντα με τον μικρό μας μαζί. Σε φιλώ καλή μου!

    • Σου το εύχομαι να καταφέρετε να πάτε! Είναι υπέροχα!
      Κι εγώ θα ήθελα πολύ να επισκεφθώ τις χώρες που ανέφερες, ειδικά τη βόρεια Ιταλία… την ονειρεύομαι καιρό!
      Φιλιά πολλά κι από εμένα! 🙂

  • αχχχχχ Παρισι ένα ονειρο ζωης καποια στιγμη θα παω χχιχιχιιχ υπεροχη αναρτηση κοριτσι μου ομορφο!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published.